Hace ya nueve años que Nadadora, entonces todavía en formato de trío (Gonzalo, Dani e Iñaki -que actualmente ya no milita en el grupo-), grabaron una maqueta en la que había un par de canciones que llegaron a los oídos de muy poca gente. Aquello quedará como rareza (incluída la fantástica Armas y máquinas, que bien se merecía una grabación más cuidada, pero que nos tememos que será simplemente un fetiche). Ahora, 2 Lp y 2 Ep después (todos ellos con Jabalina), se han lavado la cara, han cambiado de discográfica (nuevos clientes de Ernie Producciones), y han sacado su último trabajo, el que tiene que darles el pulo definitivo para codearse con la clase media/alta del pop nacional… o el que confirme que serán uno de esos (tantos) grupos que siempre mereció mayor premio del que obtuvo.
Para este órdago, cuentan con las labores en la producción de Fino Oyonarte (Super 8 de Los Planetas, entre otros), que los acompañó durante unos diez días hace ya unos cuantos meses, en los estudios Abrigueiro de Arturo Vaquero, que colaboró en la grabación. Parece que la primera elección no podría haberles salido mejor. Fino exprime el sonido de Nadadora de una forma que no habíamos conocido hasta ahora (a pesar de que sus trabajos siempre habían contado con una buena producción, tanto por el propio Arturo Vaquero como por Iñaki Bea), y le dá un buen lavado de cara a la apuesta musical de los de Ogrobe.
En realidad, ellos juegan a lo mismo, a la filosofía de un pop que cada vez busca más unas raíces bien crudas. El trabajo se abre con un auténtico repóker, el que configura la Cara A del precioso vinilo (diseño de Guillermo Arias) que hace días está llegando a los hogares de los primeros en adquirirlo. 1987, tema que abre el disco, da una imagen bien a las claras de que esta vez no han venido a esconder sus cartas, sino a ponerlas sobre la mesa desde un principio. Esto es, canciones más directas, más osadas, más enérgicas… en definitiva, más hit. Tanto El sueño ardiendo como Sara dice mantienen el elevado listón que presentan los primeros temas de Luz, oscuridad, luz, con un perfil más pop, y que sirven de aperitivo perfecto para presentar el momento cumbre del trabajo. El que enlazan Siempre y Una nueva vida.
Siempre coquetea con ese mundo a medio camino entre el noise y el post-rock con el que a veces ha tonteado Nadadora (entre sus mejores temas, Frágil de su anterior trabajo, Hablaremos del miedo). A medio camino entre Spacemen 3, Los Planetas de Dulces Sueños, o Slowdive. Una auténtica joya que aspira a convertirse en (siempre pensando en lo mismo) uno de los mejores temas de aquí de este año. Eso, siempre y cuanto Una nueva vida se lo permita, con su arrollador impulso, su enérgicas percusiones, sus afiladas guitarras. ¿A quién quieres más, a mamá o a papá?. De momento, es un gustazo poder escoger a los dos.
El golpe shoegaze de Deshazte de mí inicia la segunda parte del disco, más oscura, más exigente, con menos hueco para los temas directos. Sus versos siguen jugando con el medio camino entre la belleza y la sensación de inquietud (Con todo el fuego que pude conseguir/salí a arrancar flores para tí). Sólo sombra nos va hipnotizando con la voz de Sara Atán, hasta despertarnos de ese mundo onírico a golpe de ruído e intensidad épica. Me llamaréis asesino vuelve a hacernos bucear, a dejar lo que estemos haciendo y centrarnos sólo en ellos. Julie Christie, tema que ya conocíamos nos prepara para un epílogo algo más flojo que el resto del disco: Coge mi mano, éste es el camino.
En definitiva, si nosotros tuviésemos algo que ver en el futuro y éxito de las bandas que escuchamos, tendríamos claro que a Nadadora se la trataría con mayor entusiasmo. Si hasta ahora venían dando notas bien claras de su calidad, Luz, oscuridad, luz viene a convertirse en su obra más grande hasta la fecha. Algo falla si a estos chicos no se les sube de escalón.
Puntuación ReySombra: 8’25/10
Lo mejor: La primera mitad del disco roza la perfección, personalizada en Siempre y Una nueva vida.
Lo peor: Quizás la distribución (nos cuentan que tenía que ser esa por motivos técnicos del vinilo), que nos suelta las canciones más directas al principio, y deja las “complicadas” para el final. Quizás eso haga que más de uno pierda la concentración, y castigue temas brillantes.
El dato: El disco lleva grabado cerca de medio año, pero los bruscos cambios de discográficas, la temporada de festivales, etc… han demorado su salida. Tanto cd como vinilo están a la venta en la tienda de la página de Ernie.
Para saber más: puedes seguir sus novedades en su blog (no confundir con uno de nuestros blogs de cabecera, La Nadadora), su Myspace, su Facebook, su Twitter… El disco puedes escucharlo en su Myspace y enterito en Deezer, y sus discos anteriores, están en Spotify.
… y para saber más en directo, os adjuntamos una lista completita de los conciertos que darán próximamente (a la espera de más confirmaciones).
09 de Septiembre de 2010 Madrid Sala Costello (presentación para prensa)
10 de Septiembre de 2010 Madrid FNAC Callao
01 de Octubre de 2010 Caldas de Reis Zona Zero
02 de Octubre de 2010 A Coruña Playa Club
09 de Octubre de 2010 Ogrobe El Náutico
14 de Octubre de 2010 Madrid Conciertos de Radio 3
16 de Octubre de 2010 Madrid Neu Club
22 de Octubre de 2010 O Barco Sala Baranda
23 de Octubre de 2010 Vigo Sala Mondo
05 de Noviembre de 2010 Zaragoza Sala López
06 de Noviembre de 2010 Barcelona Sala Apolo 2
13 de Noviembre de 2010 Oviedo La Antigua Estación
10 de Diciembre de 2010 Elche Sala La Llotja
23 de Diciembre de 2010 Vigo Sala La Fábrica de Chocolate

8 septiembre, 2010at 11:03(#)
En primer lugar excelente disco, en una hora tendré en mis manos tanto el vinilo como el cd, pero después de escucharlo toda la semana pasada en el myspace, puedo decir que yo le doy un 8,75, muy cerquita del sobresaliente. Tan solo echo en falta algún tema más “a la antigua” y la voz de Gonza más parecida al tratamiento que le dieron en el disco anterior, pero por lo demás creo que todos los instrumentos suenan como nunca y la voz de Sara mucho mejor que nunca.
De tu análisis, bilingüismos estilo conselleiro del pp aparte, estoy de acuerdo con lo de Armas y maquinas. Los que tenemos la maqueta de la rana siempre pediremos que la vuelvan a grabar o que la toquen endirecto, aunq sepamos q es imposible.
El otro día te decía q cada vez te pareces más a los de rockdeluxe, insisto en q no sé si es bueno o malo, pero yo es que no sé q significa: “El golpe shoegaze” o “a medio camino entre el noise y el post-rock” jejeje
por lo demás, estos chicos me aprecen de lo mejorcito a nivel nacional, sin ri más lejos(sin salir de galicia) creo q triangulo de amor bizaroo no le llegan ni a la suela de los zapatos ni jartos de grifa… Espero q consigan al menos vivir de esto y nos sigan deleitando con su música
8 septiembre, 2010at 11:22(#)
@ Telemaco24: Pido desculpas por colar algún galeguismo na redacción. Aínda que adoito discriminar ben entre as dúas linguas, sobre todo cando escribo, pois ás veces podo errar. Sei que o saberedes desculpar.
¿8’75? Non sería descabellado, como digo, hai un par de temas que non me entusiasman, e cadran bastante xuntos ao final do disco, por iso creo que deixan un certo sabor agridoce… que dura tanto como queiras tardar ti en volver a darlle ao play, ou trocar a cara do Vinilo.
Non me gustan nada, nada, as etiquetas musicais da Rockdelux. Tómomas un pouco como a actitude de Ian McCullogh, algo a cachondeo “pop de flores”, “rock apisonadora”, “trembling funk”… pois creo que pretenden algo, dar certa información dun estilo, e consiguen todo o contrario, que non temos nin puñetera idea de que significan. Creo que Shoegaze, Noise e post-rock son etiquetas moito máis usadas, na boca de moita máis xente, máis antigas, que, máis ou menos, todo o mundo entende. En todo caso, apúntomo, e tentarei ser máis claro a próxima vez.
P.D.- Moitas, moitas gañas de ver a Nadadora en directo, presentando o disco
8 septiembre, 2010at 11:26(#)
y tantas, estaba pensando en bajarme a madrid… así q imagínate…
lo de las etiquetas no te preocupes, yo es q soy como los tíos con los colores, solo distingo ocho o así: pop, rock, hiphop, flamenco, rumba, tango, bossa y poco más… todo lo demás son derivaciones “supercool”… o acaso el grunge no es rock? pero bnueno, ya te digo q eso son manías mías…
8 septiembre, 2010at 12:57(#)
Ya lo tengo en mis manos, qué bonito es el diseño!!!!
8 septiembre, 2010at 17:51(#)
Entre “Siempre” y el shoegaze hay algo más que coqueteo, creo yo… El trío “Siempre”-”Una nueva vida”-”Deshazte de mí” me parece lo mejor que han hecho hasta ahora, aunque creo que a partir de ahí el disco decae un poco.
Buen trabajo, para mí el salto de calidad respecto a lo anterior es palpable.
Y por cierto, cómo me recuerda “Cerca” a… http://www.youtube.com/watch?v=xdz0jas03pc
8 septiembre, 2010at 19:46(#)
… pois si que se parece, si, parécese moito. Que saibas que non eres o primeiro que o di, Poliptoton
9 septiembre, 2010at 16:52(#)
si es q la gente escucha unas cosas… jejeje
12 octubre, 2010at 11:05(#)
[...] dan cierto aire etéreo e impersonal, y sitúan a este grupo como una suerte de herederos tanto de Nadadora como de Nudozurdo. Puntuación ReySombra: [...]
12 octubre, 2010at 11:07(#)
[...] Si decimos que Siempre, Una nueva vida y Desházte de mí son nuestras favoritas ¿en qué medida coincidimos con el gusto del grupo? Montxo.- A mí personalmente de las que más [...]
24 octubre, 2010at 15:15(#)
[...] hemos hecho un seguimiento bastante intensivo a “Luz, oscuridad, luz” ya desde su proceso de grabación. Además, Nadadora sirvió de inicio a una sección que esperamos [...]
24 octubre, 2010at 22:04(#)
Lo he escuchado mucho estos últimos días y es, sin duda, su mejor disco (y eso que, por ejemplo, el anterior me había gustado mucho). Creo que, definitivamente, tienen mucha más seguridad en su propuesta y eso se nota en la primera mitad (me parece, sencillamente, soberbia, a pesar de que, en tu crítica, cambiaría ‘Una nueva vida’ por otra de las anteriores: quizá sea la que menos me gusta de este primer bloque), y que la segunda mitad sea más densa y “difícil” me parece una distribución inteligente, aunque quizá en muchos momentos dejemos el disco por la mitad porque no nos interese esa parte oscura.
Y sí, mi nota estaría también sobre el 8 y pico.
25 octubre, 2010at 17:48(#)
[...] poco a imagen y semejanza de lo que nos ha ocurrido con Nadadora (con la triple entrega de disco-entrevista-directo), se pasan otra vez por aquí Lori Meyers. Y si todavía teníais la mosca [...]
17 mayo, 2011at 16:59(#)
[...] consultar a entrevista con Nadadora, ou a nosa crítica do seu último disco. E aquí tedes un xerador aleatorio de poemas do [...]