logo

En Directo: MTV Galicia… y al séptimo día, se hizo Arcade Fire

6 septiembre, 2010  |  Escrito por  |  Publicado en En directo, MÚSICA  |  22 Comentarios  |   | 

Muchos nos temíamos muchas cosas malas del MTV Galicia… por suerte, casi ninguna se hizo realidad.
La primera sospecha que no se confirmó fue que nos encontrásemos con una avalancha de gente a las entradas. Probablemente fueron muchos los que se quedaron en casa ante el grito en el cielo que pusimos (si, yo entre ellos) los alarmistas ante lo que creíamos se iba a convertir en una Love Parade 2. Nada más fuera de la realidad, pues, según la organización, sólo (sólo?) 15000 personas hicieron acto de presencia en el Monte do Gozo, y, además, de forma bastante escalonada.
Así pues, los que fuimos excesivamente previsores, nos pasamos casi dos horas aguardando a que el primer concierto comenzase a sonar.
Rompieron la cinta el grupo gallego Cornelius 1960, y lo suyo pareció una continuación de los problemas de sonido del Xacobeo 10… pero a lo bestia.
Los de Vilagarcía tuvieron que lidiar con que, directamente, se fuese el sonido por completo durante un par de temas. Claro, ellos tuvieron que seguir, en parte porque ni se dieron cuenta, en parte porque eso se arregla cuando se emita el concierto por la tele (18 septiembre). Su estilo no pegaba precisamente con el resto del cartel, y, de paso, hace que su repercusión, a pesar del apoyo promocional con el que cuentan, no parezca que vaya a ser especialmente destacable, tienen un mercado difícil. Fuera de eso, el concierto se merece, cuando menos, el respeto del que tiene que batallar contra miles de monstruos. Puntuación ReySombra.- 5’5/10

Posteriormente, llegó el turno de The Temper Trap, uno de los grupos de los que más se ha hablado en los últimos meses. Han conciliado éxito de ventas con beneplácito de la crítica, y allí demostraron el porqué. Conditions creció en directo de forma exponencial, curiosamente, sólo la proclamadísima Sweet Disposition, gran hit, sonó algo peor que en su versión de estudio. Orgánicos, tribales, duros pero sutiles, los debutantes dejaron claro, sobre todo con Love Lost, Raver o Down River que, si lo hacen bien y no se desvían, hay gran banda para muchos años, pese a que el sonido seguía sin ser el esperado, y por momentos se les escuchase como si tocasen en Padrón. Puntuación ReySombra.- 8/10

Llegó, tras otra insoportable aparición en el escenario del presentador de la “gala”, Johann, la cita con la historia. El concierto de Echo & the Bunnymen estuvo tan sobrado de talento como falto de nervio. Ian McCulogh tiene esos aires de estrella del rock que hacen terriblemente difícil empatizar con su directo. Claro, que cuando uno escucha clasicazos como The killing moon o Lips like sugar, olvida lo que estaba pensando un par de minutos antes. Hubo tiempo para repasar The Fountain, su último disco, y para un par de versiones de The Doors y Lou Reed. Un buen concierto que no despertó demasiada atención… aunque esta vez nadie insultó a nadie desde el foso (cuando menos, desde donde yo estaba). Puntuación ReySombra.- 7/10.

Entre mis temores, esos de los que hablaba al principio, estaba el de que Arcade Fire no cumpliesen mis expectativas. A ellos los conocí en un directo, en Paredes de Coura, cuando apenas había escuchado Funeral. ¿Qué puedo decir? me enamoraron. Me llenaron de ganas de vivir, de emoción, de soltaron tal bofetada que me dejaron noqueado. Los días posteriores esa sensación perduró, y es que si Arcade Fire se han convertido en lo que son hoy día (sean lo que sean) ha sido por el boca a boca de sus directos. Sus trabajos de estudio merecen continuo reconocimiento, pero sus directos sólo se podían denominar de antológicos.

Con los años han crecido tanto que uno teme que eso mismo pudiese hacer que se implicasen menos en sus conciertos, más si cabe en uno en el que la gente no ha pagado un duro por verlos. Temor imbécil. El día en que Arcade Fire haga un mal concierto, será el día en que se separen. Si antes hablábamos del sobrado talento y la falta de nervio de McCullogh, que aún así llegó para dar un concierto notable, los de Montreal rozaron la perfección, si es que no la consiguieron.

Arrancaron sin preliminares, directamente con Ready to start (qué bien traído) y Month of May, dos de los temas más celebrados del gran The Suburbs, Neighborhood#2 y No cars go. Para esas alturas, los problemas de sonido (que casi ni se comentan, porque se dan por seguros) estaban casi milagrosamente resueltos, y dejaron que el resto del evento sonase adecuadamente.

Y el resto es que Win Butler, Regine Chassagne y los suyos cumplieron con ese toque de locura que tanto nos gusta. Siete de sus ocho componentes completaron continuos cambios de instrumentos, de tercios, de actitudes, de roles. Conscientes de la calidad que sus nuevos temas pueden llevar al directo, con especial momento de gloria en We used to wait, y sitio especial para Modern man o Rococo, ese homenaje a la música disco de los 80 que es Sprawl IIArcade Fire dio especial peso en el set-list a, como es lógico, sus últimos cortes, y a los clásicos de Funeral. Sólo Neon Bible, Intervention y, como hemos dicho, No cars go se dejaron oír de su segundo trabajo.

Para cuando la locura ya se había desatado, para cuando las camisetas chorreaban sudor y la gente se había dejado caer en una especie de caótica enajenación mental colectiva, comenzó a sonar Neighborhood#3 incendiando un Monte do Gozo que ya estaba incandescente, y fusionándolo con Rebellion (Lies) para algo, que, pasase lo que pasase a partir de ahí, se sabía que estábamos ante el mejor concierto del año (cuando menos, de los que yo he presenciado). Un par de bises después, y con Wake Up cerrando esa antología en directo, esa apoteósis, esa inmensa entrega de cada uno de los componentes, como si se jugasen su prestigio en cada acorde, el personal fue abandonando el recinto. No se iban andando, se iban levitando.

Puntuación ReySombra: 9’75/10 (que por qué no un 10, pues por el feo gesto de Butler escupiendo a una unidad móvil. Cierto es que tardó tres segundos en darse cuenta de su error y limpiarlo con una toalla, pero es que eso no se hace, está muy feo).

Related Posts with Thumbnails

Comentarios

  1. Mérope dijo:

    6 septiembre, 2010at 21:03(#)

    Dr. Chou, le deseo que con este post no tenga que lidiar con tantos desencuentros!

  2. Dr. Chou dijo:

    6 septiembre, 2010at 21:16(#)

    jajajaja, eternamente agradecido polos bos desexos, Mérope… desta vez non fun malo con ninguén, así que imaxino que non darei tanto pe ás críticas.

  3. Dr. Chou dijo:

    6 septiembre, 2010at 21:17(#)

    por certo, podedes xogar a ¿Dónde está Wally? con esta foto na que aparece un dos colaboradores da páxina… rumoréase que outro tamén apareceu nas pantallas do escenario mentres soaba Wake Up!! ReySombra rules!

  4. zqr dijo:

    6 septiembre, 2010at 21:21(#)

    Muy buena crónica! Sólo un apunte,no tocaron Neon Bible, sino Keep The Car Running.

  5. Dr. Chou dijo:

    6 septiembre, 2010at 22:03(#)

    se ao final, non dou escrito nada sen ter que abrir un espazo de Fe de Erratas. Como ben apunta Zqr, o trío de Neon Bible foron Intervention, Keep the car running e No cars go

  6. Javimetal dijo:

    6 septiembre, 2010at 22:38(#)

    La cámara quiere a ReySombra. Y, definitivamente, a sus colaboradores más atractivos… ¬¬

    Sobre el festival: creo que había más de 15.000 personas, y los que de verdad queríamos el concierto fuimos los únicos que nos fuimos con antelación hacia el Monte do Gozo. Eso sí, creo que la recompensa fue pillar buen sitio para verlos. Aún así, se coló algo de chavalada que no entendí qué pintaban allí, como los extravagantes (por ser políticamente correcto) de las gorras y las gafas, y muchos que estaban en primera fila y que no pegaron ni un saltito ni cantaron un estribillo durante todo el festival. Aunque sea gratis, si no te gusta no vayas…

    Ahora, ya en harina, los grupos:
    - Cornelius 1960. Al principio, escuché el disco, y aunque quedaba como una amalgama pop de radiofórmula y querer sonar a funk accesible, y me pareció normalillo pero digno, el verlos en directo me ha convertido en un un troll. Su estética y su actitud me irritan más que lo que me pueden agradar musicalmente. Y hay que tener buenos padrinos para colarse en este festival y en el Noroeste Pop Rock, sin haber llamado demasiado la atención con su disco. Creo que el aprobado que les das es más por no hacer leña que por decir que, numéricamente, consideras mejor su concierto que el de Muse.

    - The Temper Trap. Para mí, el disco se había convertido en un ejemplo perfecto de ‘sleeper’ y de ‘grower’. No acaba de ser un debut rutilante, pero sí muy prometedor (entre 7.5 y 8). Pero en directo me parecieron fantásticos, como una mezcla de lo mejor de grupos como Bloc Party, Foals y algún grupo tipo Engineers. Y me gustó la manera en que empezaron (con esa magnética instrumental), y cómo cerraron. Ah, y desde ya me declaro fan del bajista. Qué espectáculo tanto tocando como su indumentaria…

    - Echo & The Bunnymen. Me ha dado mucha pena que la mayoría del personal que estaba por allí ni los conociese, ni hubiese hecho el esfuerzo de interesarse por escuchar algo de ellos. A mí me gustaron, y hasta me encantó la actitud de Ian. Sí, soy fan de Oasis y ciertamente, entre las pintas y la voz, tenía similitudes con Liam. Eso sí, creo que hubiesen pegado mucho mejor con el público la intención inicial de traer al festival a Editors.

    - Arcade Fire. No tengo dudas: son la mejor banda del mundo en estos momentos. Aunque, para mí, su nota debería ser un 9, y por dos motivos les quito un punto. 1: el sonido. Durante al menos las 4-5 primeras canciones, las voces se escucharon muy bajas. Hasta el punto de que Regine agradeció al público una canción y apenas se le escuchó. Y, ya instrumentalmente, creo que no sonaron tan majestuosos como me esperaba (sus discos están maravillosamente grabados y producidos), y era como si les faltase algo de nitidez a algunas guitarras, y volumen a los violines…
    Y el 2º punto es una pijada, pero me parece importante: las dos canciones que usaron para el bis (Keep the car… y Wake Up) deberían haber ido antes, de manera que el colofón fuesen ‘Power Out’ y ‘Lies’.

    Y ya para unirme a la discusión… yo creo que Neon Bible sí la tocaron, por el medio del concierto, en ese “set acústico” de mitad del concierto… pero bueno, no pondría la mano en el fuego por esta afirmación.

    Estupenda crónica otra vez, Dr. Chou.

  7. iaGo dijo:

    6 septiembre, 2010at 22:47(#)

    Gran crónica, yo fui de los que llego pronto (sobre las 4 y pico) por si acaso, pero habia sitio de sobra… en cuanto a los grupos, a mi los de Cornelius, si, los respero, pero no me aportan nada, y será que conocen a gente para estar ahi… a Temper Trap los habia visto en Paredes el año pasado, conociendolos muy poco, y me encantaron, incluso me gustaron mas que ayer (yo tambien me declaro fan del bajista)… los Bunnymen, bien, conocia poco, pero demostraron que llevan años en esto.. y Arcade Fire, sin palabras… el mejor concierto del año, sin duda, y de los mejores de siempre… son un auténtico espectaculo. (creo que Neon Bible no sonó, por cierto…)

  8. Sr. Eko dijo:

    7 septiembre, 2010at 11:05(#)

    Tranquilos, non fun e non podo discutir… ;-)
    Tan so podo idolatrar a beleza que Javi desprende entre o público…

  9. Telémaco24 dijo:

    7 septiembre, 2010at 13:17(#)

    ese chou!! tu barba te delata jajaja

    pues yo me quedé sin ir, sinceramente me olvidé, y cuando me acordé la pereza de subir desde ogrobe era enorme. La crítica ha sido unánime con el concierto de arcade fire, así q solo decir qué pena no haber ido.

    Del resto, cornelius: quien tiene padrino se bautiza, pero en directo mejoran.
    bunnymen: no soporto a ese tío me parece un engreído q se cree david bowie y no es más que… el cantante de echo and the bunnymen.

    Y chou, si quieres polémica podemos hablar de oasis, uno de esos grupos y sobre todo persona(los hermanitos) sin cuya existencia el mundo sería infinitamente mejor.

  10. Dr. Chou dijo:

    7 septiembre, 2010at 14:24(#)

    Premio para Telémaco… resulta que se ven DOUS colaboradores de ReySombra na foto (servidor non se vira a si mesmo, pero Telémaco si o atopou…).
    É certo que o concerto de Cornelius non foi mellor que o de Muse. A nota púxena por dous motivos: 1º Efectivamente, non creo que, salvo algo grave, suspenda ningún concerto dun telonero/grupo pequeno dun festival. Non quero ser nocivos cuns tipos que apenas se gañan a vida con isto. 2º Eu as notas (dun festival)só as podo calibrar con respecto aos grupos que vexo ese día. Poño un listón, por exemplo, no primeiro que vexo, e a partir de aí, co meu criterio propio, elaboro as demáis. Que a Muse lle poña un 5 é por comparalo co de Jonsi… se os comparo con Cornelius, evidentemente merecen mellor nota.
    3º.- Telémaco: ser simplemente o cantante de Echo & the Bunnymen é, directamente, ser o cantante dunha banda mítica (non mítica como Dylan, Bowie, Reed, etc… pero si todos uns clásicos). Iso, evidentemente, non ten por qué facer que nos guste a súa actitude. A ti non che gusta, a min pareceume que lle facía perder credibilidade. Tómome tanta autoestima como unha broma, como unha pose graciosa. Non me acaba de convencer, non me gusta, se cadra, ata prefiro a falsa modestia. Pero tampouco creo que haxa que colgalo por iso, eu, se volven por aquí, irei velos.

    P.D.- Sinto ser quisquilloso, e quizáis pedante, pero por mera orde cronolóxica será, en todo caso, Gallagher o que “imita” a McCullogh

  11. Dr. Chou dijo:

    7 septiembre, 2010at 14:26(#)

    Por certo, este foi o set-list exacto:

    1. Ready to Start
    2. Month of May
    3. Neighborhood #2 (Laika)
    4. No Cars Go
    5. Haïti
    6. Modern Man
    7. Rococo
    8. The Suburbs
    9. The Suburbs (Continued)
    10. Intervention (adicada aos pelegríns)
    11. Crown of Love
    12. Neighborhood #1 (Tunnels)
    13. Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
    14. We Used to Wait
    15. Neighborhood #3
    16. Rebellion (Lies)
    17. Keep the Car Running
    18. Wake Up

  12. Nats dijo:

    7 septiembre, 2010at 14:45(#)

    Yo llegué cuando empezaban The Temper Trap y lo cierto es que me sorprendieron gratamente. No puedo decir lo mismo de Echo & The Bunnymen, esa dejadez en el directo, ese rollo que lleva Ian McCulloch de como ya soy una leyenda ni me lo curro… se hace algo agotador.

    Pero Arcade Fire (que no tocaron Neon Bible) en fin… no tengo palabras. Espectacular. De lo mejor que he presenciado. El enganche de Power Out y Rebellion (Lies) fue realmente grandioso.

  13. Javimetal dijo:

    7 septiembre, 2010at 15:10(#)

    @Dr. Chou: non che delata a barba… pero sí sacarlle unha cabeza ós que están ó teu lado…
    Y en ningún momento digo que Ian imite a Liam (incoherencia cronológica, como señalas): sólo que tienen similitudes.

    @Telémaco: cuando quieras, hacemos un Barras de Bar o un Culo o Codo de Oasis. Creo que ya sabemos quién se posicionaría en qué bando…

    A todos… ¿soy el único que le tiene manía a Rococo? Mira que le doy oportunidades, pero me parece una canción completamente prescindible! En su lugar, del nuevo, hubiese preferido ‘Suburban war’…

  14. Octavio B. (señor punch) dijo:

    7 septiembre, 2010at 19:33(#)

    Hola dr Chou,

    a A Fire yo también los vi en Paredes, y el domingo sí que les encontré algo qeu me puso un poquito la mosca tras la oreja. Ojo, fuen un con cier ta zo, pero les vi un punto stadium rock que no me gustó. Ese irse al foso como si fuese un Bono cualquiera, por ejemplo.
    Quiero decir, ¿no lo has sentido tú también, que la actitur, respecto al Paredes, ha cambiado? Y si esta actitud va a más, será malo. Pero para esto, han de pasar muchos años. Hoy, siguen siendo una banda tremenda sobre un escenario.

  15. Dr. Chou dijo:

    7 septiembre, 2010at 19:50(#)

    @Octavio.- Está claro que Arcade Fire son un grupo distinto a aquel Paredes. Parte da grandiosidade daquel concerto consistiu en que, básicamente, foi inesperado. Agora, a Arcade Fire esperámolos todos, esa é a diferenza. Eu fóra ver aos Pixies, agora iría ver a Arcade Fire…
    Por iso, porque creceron tantísimo, algo se lles ten que notar. Non se lles pode pedir o amateurismo de entón, e, con esa perda, algo de encanto perden eles tamén.
    Polo demáis, tendo en conta que agora mesmo están elevados ao maior dos altares por público e crítica, oxalá tódolos grupos que están empezando se volcasen tanto nun directo como eles o fixeron o domingo (con iso, perdóolles a excursión entre o público e o que faga falla)

  16. Nats dijo:

    7 septiembre, 2010at 20:04(#)

    Javi: No sé por qué esa aversión a Rococo. Las primeras veces que la escuché también me pareció un tanto extraña, pero no creo que desentone con el resto de canciones y tocada en directo también tiene su punto.

  17. Telémaco24 dijo:

    8 septiembre, 2010at 9:22(#)

    me acabo de enterar de q arcade fire son religiosos y vez en cuando van a la iglesia, un negativo para los canadienses.

    chou, yo es q directamente no soporto a los sobrados de turno, ni aunq tengan motivos. Qué quieres q te diga? prefiero la falsa modezstia, aunq sepa q es muy falsa. Y echo & the bunnymen no me parece un clásico, me parece una banda más como hay quizás no cientos, pero sí decenas en su generación.

  18. Dr. Chou dijo:

    8 septiembre, 2010at 10:50(#)

    @Telémaco24: Imaxino que o dis pola entrevista de Javi Becerra na Voz

    Máis que relixiosos en si, eu definiríaos como espirituais. É un concepto máis amplo. Eles nunca falaron dunha relixión en concreto, senón de sentimentos algo ambiguos, acadar unha especie de clímax, habituamente máis relacionado cun sentimento musical, no marco dun templo, que lles fai sentir cousas distintas. Digamos que eu creo que falan máis de mística que de relixión.

    Sei que semella unha chorrada, pero o certo é que algo así non deixa de ser o seu fío conductor. Nas letras dos seus discos está patente, e nos seus directos, se cadra moito máis.

    P.D.- Non faría grandes distincións entre a espiritualidade de Arcade Fire coa doutros xenios: Dylan, Cohen… mesmo (nunca me perdoarei meter este nome misturado cos outros tres) Bunbury…

    P.D.2.- Si pode haber decenas de grupos na xeneración de Echo da súa calidade… en todo caso, visto con perspectiva, decenas é un número bastante reducido. De todos xeitos estamos dacordo, a súa actitude non me gusta demasiado, aínda que me moleste menos que a ti.

  19. rupimaru dijo:

    8 septiembre, 2010at 17:53(#)

    Rococo fala de modernillos e o guais que son, como os gafas da foto que estiveron a 5 metros de min i os meus colegas, coido que estabamos todo Rey Sombra no concerto e nin sequera era sabido. Incluso pode ser que os cocdazos foran compartidos. Beautiful! No momento Bono de Win Buttler eu estaba diante del D:

    Que saibades todos que o concerto foi xenial, incríble. PERO o son estivo mal programado todo o tempo, nin “muchas gracias”, nin violíns, nin xilófonos, nin coros… nada.

    Un besazo a todos.

  20. Un año de ReySombra: ¿Qué puedes ofrecer que aún no haya probado? | Rey Sombra dijo:

    1 octubre, 2010at 15:55(#)

    [...] de servicio comunitario. En estos doce meses nos ha dado tiempo a hacer muchas cosas: hacernos muy amiguitos, ponernos como trapos, soltar frikadas, irnos por las ramas… Hemos demostrado que nuestro [...]

  21. ¡A ver si os ponéis de acuerdo! « No tengo remedio dijo:

    6 diciembre, 2010at 2:07(#)

    [...] oye, ¿me he perdido algo importante? Imprescindible ya no era, porque los había visto en lo único bueno de este teatrillo montado sobre la tumba de un fulano que a saber de qué manera [...]

  22. Lo mejor del 2010: Directos (2ª parte) | Rey Sombra dijo:

    23 diciembre, 2010at 14:56(#)

    [...] a medio camino entre una conocida cadena de televisión y el propio Xacobeo, nos presentamos en el MTV Galicia.Difícilmente alguien que hubiese estado aquella noche en el Monte do Gozo olvidará el concierto [...]

Deja un comentario

Actividad reciente en Facebook

Actividad reciente en Twitter

Buscador