Las noticias que a cuentagotas nos iban llegando sobre “The Suburbs” no invitaban al optimismo, con esa amenaza de que el minutaje del tercer disco de los canadienses estuviese claramente copado por medios tiempos de un cariz olvidable.
Es cierto que el número de crescendos y de cambios de ritmo, la cantidad de bofetadas sonoras y de escaladas nerviosas se ven muy disminuídas… y con todo eso, han firmado un disco enorme. Se podría decir que con Arcade Fire podríamos hacer una comparación con Pixar: parece imposible que mantengan el listón, pero lo hacen. De hecho, quizás lo suban, evidentemente no con respecto a Funeral, pero si probablemente a Neon Bible.
Cuando los primeros acordes de The Suburbs suenan en tu reproductor (con la canción homónima que abre el disco) quieres huír de una euforia inicial de que lo que escuchas es mejor de lo que esperabas. Ready to start no te permite zafarte, más bien todo lo contrario. Entonces respiras, intentas huír de fanatismos, o de la ansiedad que te produce su pronta visita… pero es que los cabrones no te dan un segundo de pausa.
Es cierto que el tono épico está difuminado, aunque siempre presente, y que por momentos parece que se han reinventado sin apenas mover una pieza de su estilo, pero el resultado es tan conmovedor que no tienes otro remedio que dar tu brazo a torcer y dejarte llevar. No es entusiasmo, es otra obra de arte.
También es cierto que los medios tiempos suponen el sector más amplio del disco de estas bestias, queda lugar para esos hits directos, como la propia Ready to Start, o la garajera Empty Room, que podremos escuchar justo después de la explosión de barroquismo pausado que supone Rococo. Las segundas partes de Half Light y Sprawl le dan un toque disco que confirma que hasta en eso esta gente se podrían lucir.
Muchos temíamos que se les fuese la olla. Disco de larga duración (su trabajo más extenso), y 16 canciones en una época en la que está de moda (y se agradece en muchos casos) lo claro y conciso de las apuestas musicales. En el ámbito nacional, el escueto Año Santo nos pareció magnífico, y resulta que ahora aplaudimos el extremo opuesto, pero quién tiene las narices suficientes para no hacerlo. Mientras los ejemplos de hypes que se dan el trompazo padre se cuentan por centenares, ellos le han echado unos bemoles que muchos confundieron/confundimos, con un delirio de grandeza que los hundiría para siempre (llegaron a amenazar con un sonido muy Springsteen que servidor sólo adivina percibir en Month of may, o, de forma más lejana, en City with no children). Zas, en toda la boca.
… y llegará el repaso anual, y pecaremos de poca originalidad, pero es que no reconocer que The Suburbs será casi con toda seguridad el mejor disco del 2010 sería una rabieta casi surgida de lo que jode que te hayan vacilado, que te hayan engañado. Creíste que la cagarían, y lo que han hecho ha sido agrandar su leyenda.
Continuará…¿alguien cree que no lo hará?
Puntuación ReySombra: 9’25/10
La ficha de ReySombra
Lo mejor: Pues que en 16 temas no sobra ni uno solo. Los mejores? Hoy os digo Ready to start, Rococo, City with no children, Month of may, We used to wait, Sprawl II… mañana os diría otros.
Lo peor: Se me hace taaaaaan difícil responder a esto. Pues no sé, que Xacobeo (o MTV, o algún capullo) no haya tenido mejor idea que filtrar la asistencia a su concierto como: el primero que llegue, entra. Love Parade II a la vista.
El dato: Hasta en un país de cultura musical máis bien limitadilla como España, ha sido número 2 en ventas en su primera semana. Radio 1, Uncut, NME, Q Magazine, Radio 3, Mojo, Mail on Sunday…. lo ponen como disco del año.
Recomendada para: Quien tenga dos dedos de frente.

19 agosto, 2010at 20:53(#)
discos largos:sí por dios! debería ser delito gastarse diez euros en un disco de diez canciones
19 agosto, 2010at 22:02(#)
para todo hai excepcións, telémaco, hai discos de 35 minutos que estou seguro de que che encantan… saúdos, por citar un de centos, a Un soplo en el corazón
20 agosto, 2010at 0:13(#)
Pues sí, vengo a opinar más o menos lo mismo. Para mí el gran momento del disco es el sonido de guitarra Rickenbacker de “Suburban War”, que parece sacado directamente de una canción de los Byrds. Glorioso.
Buen blog, enhorabuena.
21 agosto, 2010at 13:05(#)
Yo sigo sin tener clara mi nota. Evidentemente, me parece un disco mejor que ‘Neon Bible’, y me ha sorprendido positivamente. Eso sí, aunque me alegro de que rebajen la épica, también es cierto que su estilo ahora es mucho más convencional, no desprenden ese aura de grupo diferente del resto, haciendo algo genuino, como era ‘Funeral’ y, en menor medida, su disco anterior. Y, con todos los respetos, ‘Rococo’ me parece que sobra.
Respecto a lo de su éxito: me alegro de que vendan, incluso en España. Lo que pasa en España es que, Chou, sólo compramos discos 4 melómanos que quedamos por ahí, por lo que cada vez más, la lista de Promusicae se parece más a nuestros gustos, y cuando saca disco un grupo así (y más en verano), es más fácil que consiga un buen puesto.
21 agosto, 2010at 15:43(#)
Javimetal, el problema es que todo lo que mola cuesta dinero: si te pones de una manera u otra los libros son caros, el cine es caro, la música es cara, el teatro es caro, la educación es cara, los videojuegos son caros, la cocina es cara, los museos son caros, una conexión a internet es cara,el fútbol es caro… no sé si me explico. Una vez cada cosa se puede aguantar, pero ser “fans” es otra cosa.
Ahora bien, no os metáis conmigo por lo que he dicho
22 agosto, 2010at 9:46(#)
Rococo sobra? bufff, discrepo moito. Para min, un dos momentos álxidos do disco. É das poucas ventaxas que ten ter 16 cancións, que as hai ao gusto de todo o mundo, mesmo hai persoas ás que lle gustan todas…
Por certo, alguén moi xeneroso regaloume o vinilo polo meu cumpreanos (sei que vos dá exactamente igual, pero apetecíame dicilo)
23 agosto, 2010at 22:35(#)
ES de los pocos discos de tantas canciones en que no sobra ninguna… y tambien creo que es complicado elegir las mejores… mismamente ayer estaba eligiendo una para poner de melodia en el movil, y no sabia cual elegir…
A ver si conseguimos entrar en Santiago, va a estar la cosa complicada…
24 agosto, 2010at 13:26(#)
Después de unas cuantas escuchas, mi opinión es muy positiva (mis favoritas en este momento son “Ready to Start”, “half Light II”, “Empty Room” y muy destacada, “We Used to Wait”), aunque no deja de desconcertarme un poco la evolución de estos fulanos: si yo cogiera sus tres discos a ciegas, lo lógico sería pensar que el orden de aparición es exactamente el contrario. Ahora bien, reconozco que es un disco al que muchos le hemos dado más oportunidades por venir de quien viene.
Javi, yo tampoco entiendo qué te ha hecho “Rococo”
Si a mí hay algún tema que me descoloca un poco es “Spraw II” con ese organillo que no sé si me gusta o me espanta…
24 agosto, 2010at 13:54(#)
Y a ver si aprendemos a mantener un poco más el misterio, cojona, que estamos en agosto y ya casi que hemos desvelado el número 1 nacional e internacional de las listas de lo mejor del año…
7 septiembre, 2010at 18:26(#)
[...] con Ready to start (qué bien traído) y Month of May, dos de los temas más celebrados del gran The Suburbs, Neighborhood#2 y No cars go. Para esas alturas, los problemas de sonido (que casi ni se comentan, [...]
30 diciembre, 2010at 15:55(#)
[...] 1.- Arcade Fire.- The Suburbs.- Pues sí, nos encantaría ser originales. Nos encantaría ser lo suficientemente snobs como para no premiar a Arcade Fire. Sabemos que, como Píxar, hay muchos que esperan un batacazo, para decir que ellos ya lo sabían, que no eran para tanto. Neon Bible dio esperanzas a quien creía que eran flor de un disco. Pues bien, ahora llegan ellos y hacen un disco de rock. Sin más, no busquéis las que hasta ahora eran sus señas de identidad. Buscad simplemente canciones absolutamente inmensas, con una fórmula química bien diferente a lo que venían haciendo para triunfar. Para seguir triunfando. Sí, somos fans de sus coqueteos con el pasado, como Ready to start o We used to wait, pero la energía springsteeniana de Month of May, el fabuloso medio tiempo de Modern man, o esas magníficas locuras que son Sprawl II o Rococo. Indiscutible, aunque no hubiesen dado el mejor concierto del año, aunque mole más decir que ya nos aburren. Han capeado un temporal anticipatorio, y lo han hecho construyendo un magnífico transatlántico. Premio al que encuentre un iceberg que lo hunda. [Dr. Chou] Crítica RS: Arcade Fire – The Suburbs: no hay dos sin tres [...]