Nos habían mentido, o mejor, no nos habían avisado. Los que nos dimos cita en Pontecaldelas (muchos menos que otros años, cuando dejen de hacerlo, nos quejaremos de que no se monta nada por aquí…) ignorábamos que el 2010 contase con dos ediciones del Lolapop. En una tocó Standstill, en la otra todos los demás.
Entiéndanme bien, el nivel medio de los conciertos fue realmente alto, y no podemos decir que ningún grupo decepcionase, si acaso por momentos unos Niños Mutantes que tardaron demasiado en agarrar el toro por los cuernos, pero es que los barceloneses dieron un recital de hardcore sencillamente brutal.
Llegaron al escenario después del gran final de Niños Mutantes, y hasta pareció que el aforo se doblaba, y salía gente de debajo de las piedras (muchos se habían ido a las barras durante el concierto de los granadinos).
Lo compacto de su sonido, la forma tan brutal en que han ido creciendo, hacen que incluso cantando ahora en castellano su proyección internacional sea la que es. Si cantasen en inglés, poquito les envidiarían a Delorean allén de los Pirineos. Y es que consiguieron tener un sonido, una propuesta, completa y absolutamente original. No estaban entre mis grupos de cabecera, me dio pereza acercarme a Vigo exclusivamente a verlos con su espectáculo Rooom, nunca podré perdonarme por ello, dénme una cuchilla de afeitar.
Adelante Bonaparte, (en sus versiones I y II), pero sobre todo, ¿Por qué me llamas a estas horas? fueron los momentos más álgidos de la noche. También destacaron Todos de pie (prefacio) con la que abrieron su soberbio recital, o La familia inventada. En fin, que simplemente parecieron mucho mejor banda que todos los demás.
Puntuación ReySombra: 9/10
Mientras, yo ya había llegado al “otro” Lolapop recién acabada la fiesta infantil protagonizada por Alondra Bentley, y aunque no pude presenciar su actuación junto a su padre (éste de cuentacuentos), a juzgar por la cara de satisfacción de niños, padres (y de los que no eran ni unos ni otros), supongo que me perdí una buena dosis de ternura e ilusión. Lo cual, tampoco me sorprende (a Javimetal le había encantado en directo).
El caso es que acudía presto a ver si los temores que Napoleón Solo me despertaron en el disco se confirmaban en el directo… y así fue. Me explico. Imagino que con ellos me pasa lo que a muchos con Manos de Topo… que les encanta hasta que el tío nos muestra su voz. Pues eso, la propuesta musical de los (también) granadinos es realmente interesante y original, pero es que cuando Alonso Díaz abre la boca, yo a quien escucho es a Leiva, de Pereza, y claro, eso lastra un huevaco. Por lo demás, buenos temas les sobran, destacando Lolailo Carmona y una Tiene que cambiar que fue lo mejor del concierto. Puntuación ReySombra: 6/10
Después llegaron los de la casa. Niño y Pistola, recién aterrizados de Burgos, para presentar su alter ego, Arthur and the writers. A mí me ganaron, a una hora en la que la brisa todavía no se había despertado, y el sol apretaba, Manolito y los suyos defendieron el disco de forma notable. Lo suficiente como para que los que no le habíamos puesto la atención suficiente (quizás algo desmotivados por el más flojo Culebra) nos lo apuntásemos en el debe, y corriésemos a buscarlo en Spotify al día siguiente, y hoy mismo a las tiendas (si, soy de esas raras avis que todavía compra discos). Puntación ReySombra: 6’5/10
Desde Mallorca venían los que, a la postre, fueron reyes del Lolapop alternativo. L.A, a puntito de meterse en estudio para darle un hermano a Heavenly Hell, primero con la formación actual, que imaginamos llegará para 2011. La voz de Luis Alberto Segura, con ese timbre que por momentos recuerda (cuando menos a mí, aunque quizás sea el único) a Eddie Vedder (digamos aquello de “salvando las distancias” para que nadie se nos ofenda) consiguió levantar los brazos y hacer saltar al (poco) personal congregado allí mientras caía la noche. Incluyeron un par de versiones de Chris Isaak y Cindy Lauper, para rematar la fiesta, y llevarse una merecida medalla de plata. Puntuación ReySombra:7/10
Los segundos representantes de la casa, granadinos nacionalizados pontecaldenses, por aquello de ser santo y seña de Ernie Records, fueron Niños Mutantes, los Las noches de insomnio recién hechito y listo para servir. Por trayectoria reciente, les corresponde, quizás, el segundo escalón en cuanto a lo de “cabezas de cartel”, pero no cumplieron con ese puesto. Tremendamente irregulares, lo mismo nos enardecían recordando aquel En la tierra de los grandes momentos, para después pedir palmas e implicación a un público que abandonaba las inmediaciones del escenario para marcharse a las barras. Tarde se percataron de que para decirle al público que “esto es una fiesta”, lo primero que tienes que hacer, es crearla, como hábilmente hicieron en el último tercio del repertorio. Lo justito para dejarnos un buen sabor de boca, que es más de lo que nos temimos decir. Puntuación ReySombra: 6’5/10
Lo demás, fue historia, ya que servidor no vive en hogar materno, y no fue lo sufientemente previsor como para llevarse ropa de abrigo, así que nuestra cita con The Right Ons se verá aplazada al Xacobeo 10. Lo que pudo haber sido mejor cartel de los presentados hasta ahora en el Lolapop, y, quizás, mejor concierto de las ediciones celebradas, no fue premiado con una asistencia como la de otros tiempos. Ignoramos si detrás de esto estará el Sonorama, las orquestas de las fiestas de pueblo, o Mika, o el cambio de fecha, o los cuatro a la vez. En todo caso, esperemos que el Lolapop 2011 cuente con mayor premio del público. Si no, se nos escapará.
______________________________________________________________________________
Todas las fotografías, cortesía de Keka Suárez. Puedes seguir sus trabajos (muy recomendables, la mayoría de conciertos) en su blog y en su Myspace.







19 agosto, 2010at 17:34(#)
Standstill hardcore??? De eso hace muchos años…
Dejemos de hacer la pelota y seamos claros, el nivel medio de las actuaciones fue tristemente bajo (Standstill también) y por mucho que nos duela como el lolapop no intente hacer algo diferente terminará desapareciendo como otros cientos de fesrivales “indies”
19 agosto, 2010at 18:49(#)
@Recital: A ver, no he estado en el festival, y también me extraña la etiqueta hardcore ahora referida a Standstill -aunque igual en alguna canción de otros discos sonasen así.
A lo que iba: no sé qué puntuación sería para ti “tristemente bajo”, pero aparte de Standstill, el resto de grupos están entre el 6 y el 7. No creo que eso sea hacer la pelota…
Y en cuanto a “algo diferente”: si te refieres a un cambio en el estilo de los grupos, aún están a tiempo -aunque yo no lo veo tan necesario: la escena alternativa nacional es la que es, y punto-. Pero el resto de cosas que hacen (el Lolabús, el Lolapop para niños y demás particularidades), espero que las conserven.
@Dr. Chou:
No creo que lo de Napoleón Sólo y a quién te recuerde sea tan evidente. Puede que vagamente se parezcan, pero bueno, ¿Pereza? ¿Manos de Topo? En disco sólo usan el falsete en 2-3 canciones, y ya…
Por lo demás… lleva siempre un jersey en el coche, hombre!
19 agosto, 2010at 21:32(#)
@javimetal:
Por supuesto que me refiero a los grupos, el festival en si me parece que está montado con cabeza y con mucho corazón, algo importante pero insuficiente porque al final lo importante es la música…
19 agosto, 2010at 21:56(#)
Que pesadez con lo de Pereza y Napoleón Solo. No se parecen las voces, pero si fuese así, ¿qué quieres? ¿Que se invente otra voz?
19 agosto, 2010at 21:57(#)
@recital.- Pensei moito antes de etiquetar a Standstill como hardcore… básicamente porque tento fuxir das etiquetas, dánme certo pavor. En todo caso, creo que o directo dos barceloneses, efectivamente, foi unha demostración da esencia do hardcore (que, ao fin e ao cabo, non deixa de ser de raíz algo seco, violento, etc…) ou, se nos poñemos puristas, exquisitos, e seguramente pedantes, post-hardcore. Polo demáis, o nivel medio das actuacións si creo que merece un aprobado, no caso de L.A mesmo un notable raspado (para non ser especialmente santo da miña devoción), e, sinto discrepar, o de Standstill pareceume un concertazo.
@javimetal.- Non comparo a Napoleón Solo con Manos de Topo, só digo que a moita xente os segundos lles encantan musicalmente, pero sinten pavor cando escoitan a voz… a min con Napoleón Solo pásame o mesmo. E dende logo que se semella moito á voz de Leiva, e iso é unha opinión compartida por varios (non sei se moitos) dos asistentes, cousa que por outra parte non debería sorprender, porque ben se nota no disco.
Longa vida ao Lolapop!!!
19 agosto, 2010at 22:05(#)
@ Yop: Tampouco é que sexa unha pesadez… só o dixen unha vez. Non creo que teña que cambiar a voz, evidentemente é a que ten, e bastante ben lle vai con ela, pero estou no dereito de que non me convenza… insisto, que, polo demáis, paréceme unha proposta válida, diferente, orixinal (de feito, póñolles un 6, e o disco mesmo merece mellor nota)
20 agosto, 2010at 10:05(#)
Qué pesadez con lo de Manos de Topo!! Ojalá hubiera más grupos así.
20 agosto, 2010at 12:32(#)
Oxalá, Luis, oxalá. Eu tamén penso que Manos de Topo é das mellores novas do pop español dende hai moitos anos
23 agosto, 2010at 7:37(#)
pues no sé q es lo q escucha la gente… Me encanta Napoleón Solo, pero su único defecto es q la voz del cantante se parece a la del de Pereza, le duela a quien le duela. En directo se nota menos y en el discos hay canciones que no tanto, pero hay tres o cuatro q son tan sangrantes que directamente en mi coche no suenan. Eso puedo ser bueno o malo, según te guste o no Pereza, pero desde luego, parafraseando el pAtético programa: ESO ES VERDAD!
El nivel del festival fue muy bueno, para mí los más flojitos Niño y pistola, q no acaban de despegar ni de engancharme del todo.
He de destacar que pese a que Standstill no son ni de lejos mi grupo favorito, en directo me ganaron. Estuvieron sencillamente brutales, y el q no vea eso no sé qué hacia en el Lolapop, posiblemente estar de cañas hablando al fondo.
En fin, que enhorabuena a los chicos de Ernie, q se lo sigan currando así, y q el año q viene vuelva a su fecha original cuando no coiincida con Muse y ya veremos la gente que va, mucha seguro.
23 agosto, 2010at 9:09(#)
Hola. Os doy la opinión de alguien que acudia por primera vez y animado por un cartel más que interesante a un precio que considero casi módico. En general me gustó tanto el festival, como la ubicación y el pueblo. Casi más, por ejemplo, que el de Festival do Norte de Vilagarcia (por ej. la facilidad de accesos para entrar y salir).
Realmente iba con la intención de ver sobre todo a LA y me confirmaron que aparte de un buen disco tienen un buen directo. La sorpresa me la llevé con Niños Mutantes. No los conocia y a mi si que me engancharon y me gustaron practicamente todas las canciones. De Standstill apenas los conozco pero tenia curiosidad por verlos. Me dejaron una sensación agridulce. Por una parte me parece una propuesta y canciones bastante personal, sonar sonaron, efectivamente, apabullantes pero su música me resulta, a primera escucha claro, un tanto dificil. Con todo una curiosidad satisfecha. The Right Ons me resultaron divertidos y me gustó su actitud.
Lo que si me sorprendió es la poca gente que habia en general para un festival en el que se nota el mimo y las ganas. No lo veo tan lejano, de verdad, al Festival do Norte por ejemplo (que tambien me gusta). Solo les faltaria un nombre con mas gancho pero para lo que cuesta y solamente por bajarse y dar una vuelta por la zona (veniamos de Coruña) ya merece la pena.
saludos
23 agosto, 2010at 21:35(#)
¿Estamos locos o borrachos? Sufro cuando leo vuestros comentarios. ¿L.A.? ¿Niño y Pistola? ¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿Niños Mutantes?????????????? Standstill no se han pasado “mucho” por Galicia, pero también hay que ser un poco realista: la gente, el público, son personas y también se queman. La filosofía del Lolapop de este año me parece la del festival vacío. Montas un festival, rellenas el cartel, y ya. Para eso, pues con ese dinero podrías intentar traer a algún grupo que no haya estado por Galicia y sea digno de ver. Pero claro, ya no es un festival. Ya no puedes llevar a los grupos de los que eres manager, etc… A mi es que el tema económico de la música me parece un pelín cansino. Si no va la gente, pues haberlo hecho mejor.
24 agosto, 2010at 8:08(#)
la gente no fue(y eso q al final había bastante) por un motivo principal: el cambio de fecha. Coincidió con el sonorama, ¿quien no conoce a gente q fue al sonorama que hubiera ido al Lolapop?, y el 14 de agoszto debe de ser el día que más fiestas locales hay Galicia junto con el día del Carmen. Quien quiera entender eso, pues bien. Quien no, pues q se ponga a currarselo e intente hacer un festival la décima parte de bien montado, organizado y cuidado que el Lolapop.
Solo vemos la mierda de lo que tenemos cerca, hay q ver como somos, cuando luego nos falte el Lolapop (q esperemos q no falte nunca) nos echaremos las manos a la cabeza y diremos que no hay nada… En fin, como somos los españolitos de a pie… mierda de pais…
24 agosto, 2010at 13:12(#)
¿La fiesta del Carmen? Siempre se pueden buscar excusas: que si llueve, que si hace mucho calor, que si hay muchas comuniones y bodas… El Lolapop está bien cuidado en todo menos en el cartel, que a fin de cuentas es lo que más importa, porque si te gustan los grupos que van aguantas el resto.
27 agosto, 2010at 10:16(#)
pues que quieres q te diga, yo prefiero grupos con menos “cartel” q lo hagan bien en directo como fue el caso, q grupos más “famosos” q vayan a cumplir contrato y toquen con desgana cuatro temas…
Y si no te mola un cartel con no ir ya está…
11 diciembre, 2010at 20:02(#)
[...] SOLO EN LA ÓPERA (El Volcán Musical, 2010).- Hace ya unos cuantos meses, cuando este grupo vino al Lolapop, que os hablábamos de que la banda nos inspiraba un “bueno, sí, pero…”. Cuando [...]
22 diciembre, 2010at 11:07(#)
[...] esta primera entrega, el verano enfilaba su recta final con otra de las citas obligadas. El Lolapop. Este año no brindó demasiadas actuaciones que alcanzasen cotas muy altas, pero si, como de la [...]