logo

No nos olvidamos de: Pop nacional (I)

12 agosto, 2010  |  Escrito por  |  Publicado en Discos, MÚSICA  |  10 Comentarios  |   | 

Estrenamos nueva sección, aunque no es, para nada, algo alejado de lo que veníamos haciendo. Simplemente, ha llegado un momento en que arrastrábamos demasiados discos de los que hablar, así que hemos decidido hacer unas reseñas más cortas, para que no se os escape ninguna recomendación. Empezamos hablando de algunos de los grupos que pasarán este sábado por el Lolapop (como son Niños Mutantes, Niño y Pistola o Standstill), y de otros grupos consolidados del pop nacional. Disfruten…

Niños Mutantes – Las noches de insomnio (Ernie Records)
Siguen siendo un grupo melancólico, pero han dado un puñetazo en la mesa, sorprendiéndonos muy gratamente con un sonido más corpulento, visceral y orgánico. Desde el inicio con ‘Quiéreme cómo soy’, ‘Las chicas en bikini’ y ‘Días complicados’ dan todo un recital de melodías y producción, con arreglos variados, pero las que canciones que más destacan son donde pisan el acelerador: ‘La voz’, ‘Mi mala memoria’ ‘Quién es mejor’ o la que titula el disco, ‘Las noches de insomnio’. Reciclan su esencia habitual (‘Errante (Canción Mutante)’, ‘Mar y Cielo’) y confirman que están en un buen momento de forma. De sus mejores discos, sin duda. Puntuación ReySombra: 7,75.

Niño Y Pistola – as Arthur & The Writers (Ernie Records)
Dejemos a un lado la estrategia promocional de inventarse un alter ego, con sus biografías y el resto de parafernalia (particularmente, no me parece que sea el cambio que más atención deba recibir). Lo que sí debe proclamarse a los cuatro vientos es que siguen haciendo canciones de esqueleto sencillo, pero consistente, y que ahora robustecen electrificando su sonido, en absoluta consonancia con la coherente evolución desde ‘Como un maldito guisante’, ‘Culebra’ y ahora este disco. Si en su celebrado debut (entre los mejores discos nacionales de la década) primaban las acústicas, y en la continuación ya se intuían acordes electrificados y una batería, ahora aparecen las guitarras eléctricas. Los ‘Beatles del Val Miñor’, en vez de haber viajado a la India, lo han hecho a la América profunda, y suenan ahora a Neil Young, a los Byrds, a los Jayhawks… Y lo hacen paulatinamente, empezando con las canciones más luminosas (‘Catch the sun’, ‘She was so’), y apretando los dientes poco a poco (te das cuenta con los inicios de ‘Listen Girl’ y ‘Santa Barbara’). Lo han vuelto a hacer. Y son muy, muy grandes. Puntuación ReySombra: 8,50.

Standstill – Adelante Bonaparte (Buena Suerte)
Hay que tenerlos bastantes cuadrados para seguir la evolución que los ha traído hasta aquí, pero todavía más para presentar un disco conceptual dividido en tres EPs, con un envoltorio artesanal, espectáculo propio y demás iniciativas que desgranan en su web. Sí, puede sonar pretencioso esa manera de buscar ser tan (pretendidamente) diferentes, y algunos experimentos sonoros que colocan entre las 20 canciones del lote, pero hay algunas canciones mayúsculas que merecen salvarse de la quema. ‘La familia inventada’, ‘Adelante Bonaparte (I) y (II)’ o ‘Hay que parar’ son de muchos quilates, pero en el fondo se trata de una obra demasiado densa y larga como para atacar del tirón. Además, analizando cada EP por separado, el primero, ‘I. algunos recuerdos significativos de B.’ gana por goleada a los otros dos. ¿Sería mejor un disco seleccionando 10-12 temas de los 20 que publican? Sin duda, sería uno de los del año. Pero también necesitamos gente que haga las cosas de manera distinta. Puntuación ReySombra: 7,00.

Sugar Mountain – Love Unique (Ernie Records)
Nos habían seducido irremediablemente con su anterior álbum (‘In the raw’), entre los mejores discos nacionales de la década, y el listón estaba muy alto para esta reválida. Este nuevo álbum suaviza las arrancadas más rockeras del grupo (aunque sigue habiendo, como ‘Bring it back’), y busca un sonido más sutil y luminoso, con más medios tiempos, más acústicas y una producción más minunciosa (firmada por Ken Coomer), y son precisamente en este estilo predominante donde más brillan. Las fantásticas ‘I feel down’ y ‘Be with you’ o las arropadas por coros femeninos ‘Change my heart’ o la final ‘The only thing’ demuestran que aquí sigue habiendo talento, aunque el resultado no sea tan arrebatador como con su anterior disco. Esperemos que con la nueva formación (tras la marcha del vocalista Javi Ruano) mantengan el nivel y nos sigan dando nuestra ración de rock americano ‘made in Galicia’. Puntuación ReySombra: 6,75.

La Habitación Roja – Universal (Mushroom Pillow)
No creo que 2010 le esté dando muchas alegrías al grupo. Tenían depositadas muchas esperanzas en este disco (y una importante promoción detrás), pero no ha logrado convencer en la manera que ellos pretendían. Uno de sus hits, ‘Nunca ganaremos el Mundial’, después del gol de Iniesta ya nunca sonará igual. Particularmente, y al igual que Poliptoton, este disco nos ha dejado con la mosca detrás de la oreja. Como él, creo que sus dos mejores trabajos han sido ‘Nuevos tiempos’ y ‘Cuando ya no quede nada’, e incluso los EPs de esa etapa (‘Posidonia’ y ‘Dirán que todo ha sido un sueño’) mantenían un alto nivel, pero este disco flojea quizá porque al abandonar esta etapa de rock musculoso y con nervio (producía Steve Albini), y enfilarse hacia una más “pop de radiofórmula”, si las canciones no son incuestionables, el descalabro es mayúsculo. En sí, que hayan apostado ahora por más coros, cuerdas y guitarras acústicas no sería un problema de no ser porque no suenan creíbles; da la impresión de que en su ambición por llegar a la radiofórmula, o por ampliar su público, hayan borrado esta etapa anterior y hayan querido dar más facilidades al oyente, pero han llegado a un terreno donde Amaral demuestran mucho más talento y efectividad. Y son precisamente las canciones menos “fáciles” las que destacan por diferentes, las dos que cierran el disco (‘Una nueva oportunidad’ y ‘No deberías’), pero que resultan planas y aburridas. Esperemos que sólo sea un borrón. Puntuación ReySombra: 4,50.

Portrait – Today is the day (Ernie Records)
El pop otoñal, o primaveral, de existir como un ente concreto y bien definido, se aproximaría a esto. Base acústica, arreglos de violines, teclados, trompetas y armonías vocales amables. Sin estridencias, el álbum mantiene una esencia muy británica -aparte del homenaje liverpooliano de ‘The Grapes’- (innegables asociaciones con Belle&Sebastian, los Travis más luminosos…)- y a la vez, una proyección muy americana, como banda sonora de todas esas series con componente de ‘dramedia sentimental’. Ya sabéis, Dawson crece, las Chicas Gilmore, One Thee Hill… El disco, aún así, a pesar de la variedad de los arreglos, si peca de algo, quizá sea de lineal, ya que no hay no diferenciamos hits claros, ni tampoco temas de relleno. De todas formas, recomendable para escuchar, como decíamos antes, en otoño o primavera. O alguna noche de verano fresquita. Puntuación ReySombra: 6,50.

Maga – A la Hora del Sol (Mushroom Pillow)
Tengo la sensación de que Maga se han estancado. No estrictamente en el sentido musical (éste es un disco más orgánico y clásico que los anteriores, sin los matices de electrónica o sintetizadores de los anteriores álbumes), pero sí en que, después del magnífico debut, el resto de discos no consiguen destacar. Y si la valoración de un disco es “bastante bien” es que algo falla. Claro está, podría ser peor. No por ello deja de ser un buen disco, con algunas canciones fantásticas (mis favoritas: Silencio y Hasta Despertar) y otras destacadas (preciosas guitarras en ‘La balsa’, y atractivos ritmos en ‘Hoy’ o ‘Martes’). Sin embargo, le falta algo, ya sea gancho, o una pizca de ambición, para que sea arrebatador. No obstante, un más que digno disco de pop amable y cotidiano. Puntuación ReySombra: 6,75.

Jugoplastika – Say Hello To the Kid (Ernie Records)
Tras la adiós definitivo como banda de otros ilustres como Half Foot Outside, parece que Jugoplastika se quedan solos en la “cruzada”. Porque a estas alturas, en que las giras españolas de Yo La Tengo, Sonic Youth o Pavement son acontecimientos esperadísimos, los grupos españoles que practican el mismo estilo se encuentran a la sombra. En este caso, el disco confirma la mejoría que ofrecía ‘The 6th is the 7’ sobre su debut, y pule los medios tiempos (Kirby&Debbie, Ninnette at the airport), que ahora sí que mantienen el gancho de los temas más aguerridos (espléndidas ‘Little funny things’ y las tres primeras canciones). Un disco homogéneo y honesto, que no inventa nada nuevo, que quizá se desinfla con las dos últimas canciones, pero con una gran primera mitad de álbum, que en directo aumenta varias magnitudes sus prestaciones en estudio. Que sigan así. Puntuación ReySombra: 7,50.

Delafé y las Flores Azules – vs. las Trompetas de la Muerte (Warner)
Se ha ido Facto, y han llegado las trompetas. También se ha acabado la relación entre Helena y Óscar, y, a pesar de todo, siguen haciendo discos que no me encandilan locamente, pero que tampoco molestan. Éste es más agridulce (temáticamente) que los anteriores, pero no olvidan su optimismo habitual. Acabas sonriendo, a pesar de todo lo que te pueda cabrear el “buenrollismo” (aquí no chirría, y parece honesto) y el hip-hop (éste es muy light, pero está ahí). Mantienen una cercanía inocente y cotidiana agradable, pero ahora tienen un sonido más orgánico, más elocuente, que beneficia a unas canciones que transmiten más y mejor. ‘Río por no llorar’, y ‘Mejor’ son las cumbres de un trabajo de pop bien producido, aunque con una primera mitad bastante superior a una segunda en la que se acusa un bajón de ritmo. Puntuación ReySombra: 7,00.

Delorean – Subiza (Mushroom Pillow)
No me creo que lo de estos 4 sea simplemente una buena racha. Con un EP tan incontestable como ‘Ayrton Senna’ que hizo de bisagra entre sus trabajos anteriores y su explosión a nivel internacional, las expectativas en este disco eran enormes y puede que por eso, muchos se sientan algo decepcionados. El EP mantenía, a grandes rasgos, el dinamismo y la esencia más directa de sus años más dance-punk, pero ya faltaban las guitarras. Con este disco, se olvidan definitivamente, y las bases house del Ayrton Senna se diluyen entre más y más capas, envolventes, luminosas y brillantes, pero también impersonales y etéreas. Ninguna canción es un rompepistas incontestable -aunque ‘Stay close’ es un pedazo de single-, pero cualquiera puede sonar en un club y parecerte un temazo. Necesita cierto período de adaptación para alcanzar la dimensión completa de su complejidad pero merece la pena. Como el título de la canción ‘Endless Sunset’, este verano es suyo. Puntuación ReySombra: 9,00.

Related Posts with Thumbnails

Comentarios

  1. Telémaco24 dijo:

    13 agosto, 2010at 7:33(#)

    descubrimiento personal del año: Napoleón Solo, una pena q si puedo ir al Lolapop me los perderé pq no llegaré hasta las 21:30…

  2. Javimetal dijo:

    13 agosto, 2010at 10:57(#)

    De Napoleón Solo tenemos previsto hablar pero se nos pasó entre estos 10… saldrá, saldrá…

  3. Dr. Chou dijo:

    13 agosto, 2010at 14:41(#)

    eu creo que Napoleón Solo son moi aproveitables… pero que teñen un disco un tanto irregular. Non adianto máis, xa o diseccionaremos con máis detemento

  4. Dr. Chou dijo:

    13 agosto, 2010at 14:52(#)

    agora, sobre o artigo (é que pensaba que era o meu!!!, jajajaja). En xeral, sigo téndote por un puntuador demasiado benévolo (Delafé, Maga), cunha extraña cara esixente despois (para min, Standstill, discazo, claro que é tan, tan, distinto que entendo as reticencias). En xeral, creo que NyP seguen tendo o listón demasiado alto co seu debut, e que agora deron un impulso despois da (baixo o meu humilde punto de vista) decepción de Culebra. Polo demáis, dacordo con Mutantes, Sugar Mountain, LHR… e con Delorean (nos ponemos de pie). A min o de Portrait convenceume bastante

  5. Telémaco24 dijo:

    13 agosto, 2010at 16:24(#)

    bueno, pues a los discos, por partes:

    Niños mutantes: discazo, siguen lejos de su mejor época(sol de invierno, bajo mmi punto de vista), están en un momento de forma muy bueno y en directo merecen mucho la pena

    Niño y Pistola: para mí este grupo me da más de lo mismo siempre, en el sentido de que combina temas q me encantan con otros q me dejan absolutamente frío y no me dicen nada. Con este ultimo disco me pasa igual, temazos como catch the sun, pero se me hace muy largo escuhcarlo entero

    standstill: demasiada ida de olla para mi gusto, tres o cuatro grandes temas y punto.

    Sugarmountain: no lo he escuchado entero, lo q escuché me gustó.

    La habitación roja: Buen disco, pero sigo pensando q no consiguen llevar al disco lo q dan en directo, donde siempre me hacen preguntarme pq no escucho más los discos, hasta q los escucho. Aún así el peor disco de ellos es mejor q la media de la mayoría

    portrait: no lo he escuchado

    maga: un disco por fin diferente de unos muchachos q jamás llegaran al nivel de su debut, ni hablar ya de superarrlo. Como discos los doy por perdidos para la causa, eso sí, cada uno tiene tres o cuatro temazos q dan muestras de su talento. A mi me gustó.

    jugoplastika: cero grados, ni frio ni calor, no me dicen nada, ni bueno ni malo

    de la fé: más de lo mismo, no son mi grupo favorito ni de lejos, pero dan lo q se espera de ellos, una propuesta en el punto medio entre muchos sitios, lo q los deja sin una etiqueta bajo los q ponerlos.

    delorean: siguen sin convencerme

    Napoleón solo: el disco es muy variable (irregular si quieres chou en el sentido de q no es plano), pero me parecen muy buenos. Eso sí, creo q pueden sufrir el síndrome “manosdetopo” o te encantan o los odias. A mí de momento me encantan, ya veremos si se me pasa, pero Lolaila Carmona me parece un tremendo hit

  6. No nos olvidamos de: pop nacional (II) | Rey Sombra dijo:

    12 septiembre, 2010at 13:18(#)

    [...] Decíamos ayer que nos interesaría hablaros sobre algún disco en el que no nos hemos centrado tanto, pero que creemos que deberíamos comentar. Hoy nos centraremos en el pop nacional de autor y autora. [...]

  7. Telémaco24 dijo:

    27 septiembre, 2010at 9:36(#)

    escuché el de delorean pensando q con las escuchas me engancharían, pero me ha pasado lo contrarrio, cada vez lo soporto menos, pero bueno, ante la aclamación popular lo pondré esta tarde en la radio en lo mejor nacional del año…

  8. No nos olvidamos: pop nacional (III) | Rey Sombra dijo:

    12 octubre, 2010at 11:05(#)

    [...] no nos da tiempo a hablaros de todas aquellas novedades que merecen nuestra atención, y por eso os hemos ido hablando de aquellos álbumes que todavía no habíamos comentado con vosotros, y no queremos ser los [...]

  9. No nos olvidamos de: Discos Internacionales (I) | Rey Sombra dijo:

    17 octubre, 2010at 9:17(#)

    [...] las últimas semanas hemos estado repasando algunos discos nacionales ( y algunas películas que nos dejaron poso) que [...]

  10. Beefater In-Edit ’10: envidiable madurez | Rey Sombra dijo:

    22 octubre, 2010at 17:17(#)

    [...] momentos de más esplendor de los grupos en activo (como los documentales sobre The New Raemon y Delorean). Dentro de la sección oficial internacional, tenemos a artistas fascinantes, ya sea por su [...]

Deja un comentario

Actividad reciente en Facebook

Actividad reciente en Twitter

Buscador