Para saber si la joven y prometedora arquitecta tiene lo que hay que tener para participar en el proyecto, Leonardo Di Caprio le propone a Ellen Page que diseñe una serie de laberintos en un tiempo determinado que puedan ser resueltos también en un tiempo determinado. No resulta demasiado difícil imaginar el paralelismo entre este reto y el ambicioso proyecto emprendido por los hermanos Nolan ante la escritura del que estaba llamado a ser ya el primer gran blockbuster de esta década. Por lo pronto, son muy de agradecer las intenciones: Nolan no sólo intenta aportar algo nuevo (qué raro se hace siempre encontrar dentro de una lista de próximos estrenos hollywoodienses algo que no sea una adaptación, una secuela o un remake), sino que casi en solitario capitanea una tendencia decidida a insuflar nuevas ideas y vida inteligente a los presupuestos mastodónticos y las grandes producciones. Pocos, muy pocos, consiguen llevar a las multisalas palomiteras a públicos que busquen algo más que un alarde de efectos especiales o una minifalda apretadica de Megan Fox.
Y una vez sentadas las bases y creadas las expectativas, lo cierto es que lo que vemos en pantalla no decepciona. La persecución por las calles de Mumbasa, la cárcel de recuerdos, el pasillo ingrávido, la cárcel de recuerdos, París replegándose sobre sí mismo… No cabe duda de que Origen sirve muchas de las que sin duda serán las imágenes más deslumbrantes y poderosas de este 2010 y lo hace con estilo, con gracia, con una solidez que permite cualquier exceso, construyendo un espectáculo pirotécnico que realmente te deja con la boca abierta. Y ahora se presenta el riesgo: ¿todo esto son fuegos de artificio, que esconden lo que a fin de cuentas es una alarmante falta de chicha? Pues sí y no. Lo hemos dicho muchas veces: ir acumulando frases solemnes y elementos supuestamente profundos no otorga profundidad por sí mismo, es simplemente añadir capas y capas de nata a una tarta que, para estar realmente rica, necesita una buena base. Y, aceptémoslo, si nos abstraemos de su estructura laberíntica y de su juego de cajas chinas… sí, Origen está vacía: lo que nos cuenta, a fin de cuentas, ni es tan profundo ni tan complejo y los personajes son planos títeres de un teatrillo. En este sentido, no puede darme más pereza la mera idea de las hordas de fans que a estas horas ya estarán elaborando curradísimas teorías en torno a esta película que resolverán todas dudas respecto al sentido de la vida. Pero claro, ocurre que más de un Hitchcock (por decir algo) también era poco más que pirotecnia hueca pero excelentemente elaborada y eso no impedía que fueran grandes obras e inmejorables productos. Y, a decir verdad, al estar tan jodidamente bien hechas, me interesan mucho más las florituras estéticas y estructurales que ese remix un tanto aronofskyano de Solaris con mujer muerta atrapada en el inconsciente incluida.
Hay alguna cosilla más que no me funciona en Inception, sobre todo la fatiga que me provoca por momentos la ametralladora continua de explicaciones y respuestas (casi parece el reverso racional e hiperexplicativo de Lost) que parece la única razón de ser del personaje de Ellen Page y personalmente habría metido algo más de tijera en ese larguísimo último acto que malogra en cierto modo el ejemplar montaje hasta ese momento. Pero no, no puedo ni pienso ni quiero cargarme esta peli. Nolan me da demasiadas cosas que casi nadie me da en este momento y creo que, pese a su inmensa ambición y su catarata de trucos y macguffins, es una película que muestra un enorme respeto a sus espectadores. Será todo lo que sus detractores quieran que sea (y, por favor, no entremos en lo de “la nueva Matrix“), pero por muchos motivos, en este momento el cine necesita películas como ésta. Ni más ni menos.
[Nota: 7,50]
La ficha de ReySombra
Lo mejor: El placerazo que supone verla:
Lo peor: ¿Es necesario que la música suene TODO el rato, como si esto fuera un tráiler de dos horas y pico?
El dato: 227 millones de dólares lleva recaudados en Estados Unidos después de su cuarto fin de semana. Cabe pensar que en Warner ya se habrán calmado los nervios.
Recomendada para: Por suerte, todo el mundo. Ni el detractor más recalcitrante de la ciencia-ficción debería resistirse: es la película que hay que ver en este momento.
Para saber más:
- The Cobol Job, el cómic-precuela lanzado como hábil maniobra publicitaria.
- La web oficial, aunque las hemos visto más curradas, contiene algunas tontunas entretenidas.
- El score de Hans Zimmer en Spotify.
- Si no puedes evitar lo de las pajillas mentales, aquí tienes una guía de los niveles de Origen y mucha gente discutiendo y aportando links.
- Tráiler oficial:
9 agosto, 2010at 10:52(#)
Nolan es dios, perdona q no haya leido todo el artículo, pero quiero ir lo más ciego posible a verla, así q una vez la vea volveré y opinaré. De momento el comic me gustó.
9 agosto, 2010at 11:18(#)
Coincido bastante con tu crítica.
Personalmente recomiendo ver Inception por lo poderoso de sus imágenes y efectos especiales, además de una historia (algo) sorpredente dentro de las opciones del cine actual.
Lo que si que me ha resultado decepcionante es la poca profundidad psicológica de todos los personajes, por ejemplo: ¿qué pinta Michael Caine aquí y cuál es su relación con Di Caprio?
Y por no hablar del pésimo doblaje al español, claro.
9 agosto, 2010at 12:18(#)
Lo de la BSO yo también lo noté, suena siempre, sin casi un descanso. Independientemente de si la partitura sea buena o no (los entendidos dicen que es muy buena), el hecho de que suene constantemente le resta puntos.
Saludos
9 agosto, 2010at 19:52(#)
@Telémaco24: Lo mejor que puedes hacer es ir a ver la peli sin saber nada, yo pasé de pre-comics y de hostias y me alegro. De todas formas, he intentado hacer una entrada lo menos espoileadora posible.
@soitib: Lo de Michael Caine sorprende un poco e incluso huele (por especular) a recorte en la sala de montaje, porque la primera (y penúltima) vez que aparece, da la sensación de que va a tener una cierta importancia en la historia. A lo mejor simplemente ha sido un capricho de Nolan meterlo en plan decorativo para dar el toque de qualité.
@Pablo: Es buena, sí, pero Zimmer se plagia a sí mismo a saco, como la mayoría de las vacas sagradas de las BSO. Por cierto, aunque no esté muy de acuerdo con algunos puntos, me he reído mucho con el decálogo de tu blog.
9 agosto, 2010at 23:02(#)
Jajaja, me alegra que pasaras un buen rato, @poliptoton
10 agosto, 2010at 1:06(#)
Hacía mucho tiempo que una peli no conseguía que me “sumergiese” tanto como me pasó con Inception. Tal y como lo avisaban, parecía que había que hacer un esfuerzo intelectual enorme para pillar todo lo que pasa, y tampoco es eso. Pero bueno, como lado positivo eso me hizo disfrutarla aún más.
. Simplemente la idea básica es sencilla (como dice DiCaprio en la peli9, y a partir de ello monta una buena historia de ladrones (no nos engañenos, no deja de ser eso) pero con toques “sensoriales”, intentando reflexionar indirectamente sobre lo que implica realmente construir la realidad. Y en lo referido al espectácul visual, siento tener uqe recurrir a Matrix, pero lo que también caracterizaba a ésta no era tanto los efectos, sino que los efectos tenían “lógica argumental” según las reglas de ese mundo, y lo mismo pasa con Inception.
Y es que fue así, me encantó desde el principio hasta el final (ay, hasta el final). Y sobre lo de que está vacía, ahí no estoy de acuerdo (volvemos a los viejos tiempos, eh Poliptoton?
Siento la enorme parrafada que acabo de soltar, es consecuencia directa del nick uqe tengo,
PD: llegas tarde, Poliptoton, ya elaboré una teoría
17 agosto, 2010at 20:23(#)
PELICULÓN!!
Lo dicho, Nolan es dios, el mejor director de lo q va de siglo, de largo.
19 agosto, 2010at 22:24(#)
Eu póñolle un 7, e suscribo case todo o que dis… ten varias incoherencias un tanto notables, verdades a medias, cousas pilladas con pinzas, e, como dis, unha tormenta de explicacións bastante difícil de seguir por momentos. Moito mellor a estética que o guión, difícil de manterse en pe por momentos, e, efectivamente, un acto final claramente sobrante.
Pero, ao final, efectivamente recomendable… sobre todo tendo en conta a competencia
7 septiembre, 2010at 22:30(#)
Me uno a tu opinión, Poliptoton y a la de Dr. Chou. Será el barniz psicológico que me repele, y lo innecesario que me resulta el personaje de Ellen Page (me encanta como actriz, pero que su personaje, que es el que más y mejor desarrollo podría tener, es el que ha quedado más anémico).
Por lo demás: ojalá todos los taquillazos fuesen así, y no historias en 3D sobre bichos azules; ojalá todas las películas tuviesen un director tan hábil y una estética tan bien conseguida, y ojalá 3 de 4 estrenos no estén basadas en un cómic…
5 marzo, 2011at 10:26(#)
[...] como El discurso del rey se ha impuesto a propuestas tan sólidas y defendibles como La red social, Origen, Cisne negro, Valor de ley, Winter’s Bone o Toy Story 3, películas que gustarán o no y se [...]
24 abril, 2011at 12:03(#)
Oxalá gozase eu de tanto tempo libre… http://www.microsiervos.com/archivo/humor/origen-c-nolan.html