logo

En directo: Patti Smith (Vigo, 18/07/10), o cómo dar una lección de rock

20 julio, 2010  |  Escrito por  |  Publicado en En directo, MÚSICA  |  7 Comentarios  |   | 

Empezaremos por lo realmente importante: hace mucho que lo llevamos diciendo, pero propongo un exterminio masivo de los gilipollas que dedican un concierto (de pago, para más indie inri) a vociferar y reírse a carcajadas con los amigos, en fin, que los genocidas siempre se cargan a quien no deben (igual me he pasado… qué coño!!!).

Ahora que me he quedado a gusto, firmemos otra afirmación categórica: la señorita Patti Smith selló su concierto en el Parque de Castrelos, en Vigo, con uno de los finales más apoteósicos que servidor ha visto en directo (y ya he ido, por lo menos, a tres conciertos). Y es que, hace poco, en la crónica del Vigo Transforma, escribí sobre Os Mutantes que uno espera y desea ver a aquellos de finales de los 60, y que eso es imposible. No, amigos, no, eso no es imposible. Nacida en 1946, podría ser casi la abuela de alguno de vosotros… pues bien, vuestra puñetera abuela está, quizás, casi mejor que nunca. Dio, de principio a final, una auténtica lección de punk, rock, incluso de rock&roll.

No se sabía muy bien que esperar, si el típico evento medio coñazo que sirve para poco más que tachar un nombre de tu lista de “debes”, o el concierto que tantos abueletes querían presenciar, pero poco lugar a un optimismo abierto a priori. Zas, en toda la boca.

Patti, Mrs. Smith, combinó de forma perfecta su rama más poética e intimista, su activismo, su intimidad, con el grito al aire, con la emoción desbordante. Creó un marco de magia continua, recordó, en un día como el domingo, a las víctimas de la Guerra Civil española al grito de “We remember“. Se disculpó, de cara a las masas, porque “eu non sei falar galego”. Ni falta que hace, querida.

No llenó el Auditorio, en el que habría unas 4.000 personas, que al principio sufrieron lo bajito que sonaba su voz (ignoro si los que estaban en el antiteatro pudieron escucharla), lo justo para que ella alzara el puño e iniciase una revolución tranquila, justo antes de enervar a las masas de la mano de su grandiosa banda.

Ghost Dance sonó a gloria, poco antes de improvisar una canción sobre la gastronomía galaica, y de que llegase el momento de otro lujazo de cara a la multitud: Black leaves. Se agradeció su entrega, su carisma y su simpatía, mezclada con esa actitud irreverente que en ella suena demasiado pura y genuína, alejada de poses y clichés.

Y damos gracias también porque cuando un artista se hace con el público y nota que este está entregado, se agradece que los clásicos no se queden en el tintero (a excepción de Horses) y suenen Because the night o People have the power…

… hasta que lo hace Gloria, en los últimos minutos del regalo que recibimos los asistentes, como digo, uno de los mejores finales de concierto a los que he asistido.

God save the Queen.

Puntuación ReySombra: 8’5/10

Fotos: Gustavo Rivas, Juan Francisco Moreno (lavozdegalicia.com)

Related Posts with Thumbnails

Comentarios

  1. Poliptoton dijo:

    20 julio, 2010at 12:20(#)

    No está de gira por nada en concreto, ¿no? Esos conciertos siempre son los mejores. Yo la vi cuando estaba presentando aquel disco de versiones y, aunque fue un conciertazo, me dio la sensación de que estaba perdiendo el tiempo tocándonos “Smells Like Teen Spirit” y esas cosas que están muy bien pero que íbamos a lo que íbamos. Todos estábamos esperando la parte final con los hits.

  2. Dr. Chou dijo:

    20 julio, 2010at 12:26(#)

    pois era o último dunha serie de 5-6 concertos por aquí. Versións caíron poucas, que eu lembre, só unha dos Rolling, e foi do máis frouxo do concerto. Ademáis de Gloria, claro, aínda que un xa non sabe de adxudicarlla a Van Morrison, ou a quen a fixo realmente grande

  3. zetxek dijo:

    21 julio, 2010at 14:29(#)

    Nos debieron de tocar cerca los mismos gilipollas, en un corrillo con litronas y gritando comentarios sobre Patti Smith del nivel de “menuda tocha”, “todo patí”, “Patti non toques esa!!” y demás lindeces. No entiendo que pagues por un concierto que puedes ver gratis y te dediques a molestar, la verdad.

    Por lo demás… qué conciertazo!! Valió la pena llegar a las 3 a casa con un día de curro al día siguiente!!

  4. Dr. Chou dijo:

    21 julio, 2010at 17:16(#)

    pois o peor de todo, zetxek, é que os meus gilipollas non berraban iso, co cal o número de grupos de gilipollas podemos corroborar que era terriblemente alto. En fin, á xente débenlle sobrar a pasta e as ganas de joder aos demáis.

    Efectivamente, eu tamén durmin cinco horas por ir ao concerto… ben empregadas estiveron

  5. Patri_rocks dijo:

    23 julio, 2010at 11:59(#)

    Fue IMPRESIONANTE. Y guapísima, la abuela!

  6. LaEncantadora dijo:

    24 julio, 2010at 20:18(#)

    patti smith la mas grande,su fuerza nos emociono a todos los q la admiramos desde sus comienzos.30 años esperando este momento lo mejor q he visto en mi vida (y he visto muchos muchos conciertos).patti vuelve pronto te queremos.

  7. Lo mejor del 2010: Directos (1ª parte) | Rey Sombra dijo:

    21 diciembre, 2010at 12:58(#)

    [...] Praza da Quintana llena a rebosar), y servidor tuvo la suerte de ver a una leyenda en el escenario. Patti Smith dio una auténtica lección de rock en el Parque de Castrelos de [...]

Deja un comentario

Actividad reciente en Facebook

Actividad reciente en Twitter

Buscador