
Sí, sabemos que hace mucho tiempo que ha salido. Pero como hoy se publica en vinilo, incluyendo 2 temas nuevos, aprovechamos para publicarla.
Cuando un grupo que lo ha sido todo en el panorama del indie nacional (poco menos que fueron ellos quienes crearon el indie nacional como hoy lo conocemos) se da cuenta del constante descenso que ha iniciado con sus trabajos, y decide dar una vuelta de tuerca y romper radicalmente con lo que estaban haciendo, para crear algo que hacía presagiar la muerte definitiva del grupo… pues uno comienza a temblar. De lo que supuso La leyenda del espacio ya hemos hablado en esta página, ahora toca hablar de lo que venía después.
Y después venía algo así como el segundo disco de una banda. La confirmación o la tragedia. Y es que a pesar de que Una Ópera Egipcia es ya el octavo disco de Los Planetas, en el fondo se trata de una reválida, de ver si el monstruo resurge de sus cenizas y vuelve para quedarse, o de si todo aquello fue un espejismo.
Podemos afirmar que estos chicos no van de farol, y que han vuelto a acertar… por enésima vez. El segundo disco está (casi) a la altura del primero. Y lo demuestra desde los primeros acordes de una enérgica La llave de oro, que muestra un palo algo menos flamenco que su predecesor, salvo en algún acorde hacia el final del tema. Da paso a Una corona de estrellas, que nos evoca a los tiempos de Unidad de desplazamiento, como si no hubiesen pasado los años, haciéndonos pensar que seguimos en la mejor época de aquel pop.
Soy un pobre granaíno juega con esa querencia por Manolo Caracol y sucedáneos… aunque lo hace apenas sólo en el título, pues no se trata sino de otra explosión pop a la vieja usanza, con apenas algún matiz en los arreglos de viento y voz que puedan evocar la querencia de J por el folk andaluz. Poco después damos paso a la colaboración de La Bien Querida, con una voz que entra sin calzador en No sé cómo te atreves (en una versión extendida y más emocionante que la del single), como un guante en La veleta, mientras preparamos el terreno para el viaje al lado oscuro, a esos temas de alto minutaje que son un clásico, y que, esta vez, han decidido poner juntitos al final del trabajo, algo parecido a aquello que hicieran en Una semana en el motor de un autobús.
Esta vez debemos decir que posiblemente lo peor del disco sea precisamente el final, pues nos cuesta poner a La pastora divina o a Los pastores a altura de obras maestras previas (llámenle ustedes La copa de Europa, La caja del diablo, Toxicosmos, La guerra de las galaxias, Ya no me asomo a la reja… o cualquier otra). En Los pastores se nos recuerda más al proyecto Omega, de Morente y Lagartija Nick, que a una canción de Los Planetas con Morente como vocalista… y eso ha hecho que para el que escribe estas líneas se desvirtúe algo los últimos minutos, lo que puede hacer que se acabe el disco con un sabor algo amargo…
… no os preocuéis, se os pasará cuando volváis a apretar el play.
Puntuación ReySombra: 8/10
La ficha de ReySombra:
Recomendada para: Pues vosotros mismos lo sabéis, que no sois tontos. Si nunca os han gustado, esto no os va a hacer cambiar de opinión. Si sois fans, otra dosis de vuestra medicina.
Lo mejor: La confirmación de que los chicos siguen en forma, y de que, definitivamente, nunca habrá que perderles la fe, son capaces de hacer lo que se propongan. La colaboración de La Bien Querida, impecable.
Lo peor: Los dos últimos temas son algo caóticos, y no aportan gran cosa.
El dato: Como ya sabréis, el título hace referencia al término que usaban los gitanos para calificar a una obra de infinita belleza, decían que se trataba de Una Ópera Egipcia.
Para saber más:
- Podéis escuchar el disco desde Spotify.
- Nueva página de la web del grupo, a propósito de este disco.
- Eterno enlace de Wikipedia.
5 julio, 2010at 12:53(#)
Estoy de acuerdo contigo: para mí el final afea el resultado de un disco menos introspectivo respecto al anterior, y creo que la comparación con ‘Unidad de desplazamiento’ es acertada.
No obstante, sigo sin entender lo de ‘Un pobre granaíno’ (me parece floja, floja), y la inclusión de ‘Romance de Juan Osuna’, aún siendo estupenda, creo que tras haberla incluido en el EP anterior, era innecesaria aquí.
De todas formas, creo que lo mejor de este disco ha sido la gira que están realizando, sin duda.
6 julio, 2010at 0:21(#)
creo que Un pobre granaíno evoca un pasado, Javi, non a vexo mal no repertorio, aínda que non se trate do mellor do disco, e, efectivamente, Romance de Juan Osuna non ten moito sentido no track-list, sobre todo tendo en conta que na edición en vinilo (que xa está nas miñas mans) hay un par de descartes la mar de decentes.
28 julio, 2010at 10:30(#)
cuanto más escucho Señora de las alturas más me gusta, qué temazo!!
9 agosto, 2010at 10:48(#)
[...] editado este año no han sembrado dudas (os recuerdo: Lori Meyers, del que pronto os hablaremos, o Los Planetas, no convencieron de manera unánime) y, sin embargo, ellos han sacado, sino el mejor, uno de los [...]
15 agosto, 2010at 13:19(#)
[...] alrededor de unos veinte minutos, en los que los granadinos desgranaron algo del repertorio de Una ópera egipcia, que obtuvo menor protagonismo del esperado en el setlist (de hecho, ni el single No sé cómo te [...]