Como todos los años por estas fechas desde hace ya décadas, un nutrido equipo de enviados especiales de ReySombra han acudido hasta Los Ángeles para informaros de la que es (sí, lo voy a decir) la gran fiesta anual del cine. Todavía con resaca después de una larga noche que hemos pasado moviéndonos entre las fiestas más elitistas y distinguidas de Hollywood, reunimos las fuerzas necesarias para ponernos delante del teclado y así teneros puntualmente informados, que es en realidad nuestra única vocación.
Probablemente lo primero que cabe decir es… sorpresa, sorpresa. Muchos vaticinábamos que Avatar iba a arrasar en estos premios, que la industria no podía permitirse no devolverle el favor a la producción que más alegrías económicas le ha dado en muchos años. Y sin embargo, han optado por premiar En tierra hostil, una producción independiente, sin grandes nombres en su reparto, pero que, a medida que iba pasando por diversos festivales, iba creando un cierto runrún sin que tampoco ocupara los principales titulares.
Cabe pensar que algo ha cambiado en la Academia de un tiempo para aquí. En los últimos diez años ha premiado cosas como American Beauty, Million Dollar Baby o No es país para viejos, películas muy alejadas todas ellas del canon que solía garantizar la estatuilla, generalmente reservada para melodramas de época o producciones épicas de los grandes estudios.
De alguna forma, todos sabíamos que había un tipo de película “de Oscar” y todo lo que se saliera de ese formato o bien no se comía una rosca o simplemente se tenía que conformar con la nominación como consuelo. Se han cometido así grandes injusticias a lo largo de los años en los que “la buena” perdía siempre sistemáticamente ante “la de Oscar”: Apocalypse Now contra Kramer contra Kramer en el 79, Toro salvaje contra Gente corriente en el 80, Uno de los nuestros contra Bailando con lobos en el 90, L.A. Confidential contra Titanic en el 98… Algo, como decimos, parece haber cambiado y filmes hechos con plantilla para estos premios como Australia o Cold Mountain fracasan ante producciones más modestas. ¿Ha muerto una generación de académicos y el perfil del votante es otro? ¿Han cambiado sus gustos? ¿Se trata simplemente de un período de crisis en el cine de los grandes estudios? No nos sentimos capaces de dar una única respuesta, pero los hechos ahí están y nosotros nos alegramos de esta nueva tendencia, por mucho que tampoco formemos parte del furibundo sector anti-Avatar, que para nosotros no deja de ser una sencilla y entretenida película de aventuras.
La triunfadora de la noche, pues, ha sido la señora Kathryn Bigelow, autora de esa maravilla de la ciencia-ficción que es Días extraños (1995), pero también de notorios coñazos como El peso del agua (2000). Queremos apuntar un par de cosas respecto a su premio. Una, que el pretendido y morboso “duelo entre ex amantes” que planteó la prensa a propósito de su candidatura frente a James Cameron estaba un poco cogido por los pelos porque ambos tienen una excelente relación y porque de hecho han colaborado juntos desde su separación. Y dos, que se ha subrayado quizá excesivamente su condición de mujer, como dando a entender que por fin los retrógrados de la Academia premiaban a una. Sin ánimo de ofender (y esperando que nadie nos tache de machistas por esto), nos gustaría que alguien nos hiciera una lista más o menos exhaustiva de directoras de prestigio que permitiera considerar una anomalía el hecho de que hasta ahora ninguna hubiera ganado el Oscar a la mejor dirección. Porque haciendo esfuerzos, nos vienen a la memoria unos pocos nombres, y todos de serie media, como Marjane Satrapi, Jane Campion, Sofia Coppola o, en el plano local, Isabel Coixet e Icíar Bollaín. En resumen: poco, muy poco.
Nos alegra mucho el premio para el gran Jeff Bridges, quien por fin ha obtenido su recompensa después de regalarnos interpretaciones como las de Los fabulosos Baker Boys o El gran Lebowski. Jeff nos cae tan bien que no nos importa que su premio venga por Corazón rebelde (no Salvaje, señores de la prensa, ésa es otra), una película que da una pereza inmensa y que sólo con ver el trailer uno ya tiene la sensación de haber visto. Y nos alegra bastante menos el premio para Sandra Bullock, actriz bastante limitada que parece estar viviendo ahora una nueva etapa de gloria tras sus éxitos de los 90. De todas formas, esperaremos a que Fox España tenga a bien estrenar The Blind Side (vaya reflejos, majetes) para poder opinar con más criterio y menos prejuicios. Por lo pronto, reconocemos que nos ha gustado el sentido del humor que ha demostrado acudiendo a la gala de los Razzies.
Por lo demás, premio merecido para El secreto de sus ojos como mejor película de habla no inglesa, pero no podemos decir que justo, porque el nivel este año era tan alto en esta categoría que era difícil quedarse sólo con una. Y premios también para Mo’nique (cantado), para Up (que por aquí nos gustó tanto) y para el Christoph Waltz de Malditos bastardos (que nos gustó bastante menos). Intentaremos, como siempre, obtener todas las entrevistas posibles con las estrellas de Hollywood en exclusiva para ReySombra. Mientras tanto, y con vuestro permiso, nos vamos a dormir, porque el licor de casa de Jack Nicholson no hay por donde cogerlo.
8 marzo, 2010at 18:34(#)
Sólo decir que me alegro mucho de que Avatar no fuese la vencedora de la noche. Sinceramente, creo que habría sentado un mal precedente. Y a los que opinan que el 3D es el futuro del cine les diré que el futuro del cine son las buenas historias,como lo fue toda la vida.
Y Poliptoton, no estoy de acuerdo contigo (que raro,verdad,xD)en lo de Christopher Waltz, porque el tío hace un papelón. Histriónico, eso sí, pero porque el tío al que interpreta lo es.
Ah, y una mencion para Distrito 9, que puede parecer absurda, pero es lo que creo: ahora que han pasado los Oscar y no ha recibido ninguno, tiene el camino libre para convertirse en peli de culto!
8 marzo, 2010at 19:20(#)
alédome moito do batacazo de Avatar… e iso que non a vin. Prexuicioso, que me chaman, pero non me dá boa espiña. Unha mágoa que Up non partise nin cun 0,05% de posibilidades de gañar a mellor peli, hai moito que avanzar aínda, pero é certo que se están dando pasos cara algunha parte.
Sobre o de El secreto de sus ojos, eu tamén me alegro, peliculón, aínda que a miña favorita, de calle, era La cinta blanca, non sei que opina o experto…
8 marzo, 2010at 19:46(#)
@Doctor Freak: A lo mejor no quedó muy claro, pero no tengo nada en contra de Christoph Waltz, creo que lo hace muy bien, lo que no aguanto es la película…
@Dr. Chou: En serio, “Avatar” no es una mala película. Obviamente no merece ni un solo premio que no sea técnico y el guión es de risa, pero consigue lo que pretende: entretener dos horas y media y hacer flipar al personal un rato. Ni más ni menos: en el mundo tiene que haber de tó.
Y no sabría escoger entre “El secreto de sus ojos” y “La cinta blanca”, la verdad. No pueden ser más diferentes y las dos me parecen muy buenas películas. Aunque quizá después de un largo tie-break se lo daría a la de Haneke, que creo que aporta más y tiene más méritos, mientras que la de Campanella es “sólo” una historia clasiquísima muy bien contada.
8 marzo, 2010at 19:46(#)
Suscribo al 75% las palabras de Dr. Chou (no he visto El secreto de sus ojos) pero coincido con el resto de su comentario.
Como ya hemos discutido Doctor Freak y yo, y pudiendo ser los motivos del recelo hacia ella de Dr. Chou, ‘Avatar’ cae mal por:
- Publicidad engañosa: sí, la más taquillera de la historia… cuando ir al cine ronda los 8€ y todavía más, en 3D. No obstante, no es la que más espectadores ha reunido.
- James Cameron. ¿Este tío que pretende? ¿Sacar una peli cada 10 años y que todo el mundo vaya corriendo a verla? Continúa la estela de George Lucas… para mal.
- Desconfiamos de los best-sellers que seducen a aquellos que sólo van al cine por ruido mediático. Al igual que pasa con la música o con los libros. Así nos va, que este fin de semana los publirreportajes del Reverte provocaban prurito…
- El argumento es una chorrada como un piano. Lo único bueno que nos deja la película son los gags de Ben Stiller y de Berto.
En definitiva, que menos mal que no ha ganado ningún Oscar importante, porque eso habría sido una bajada de pantalones en toda regla.
Por cierto, excepcionales los párrafos 3 y 4. Genial análisis.
8 marzo, 2010at 20:44(#)
Adoro el plural de Pedro…
9 marzo, 2010at 0:10(#)
Poliptoton: me alegra ver que por fin estamos de acuerdo en algo, ¡aunque sea algo tan pequeño como un solo actor de una sola película!
Javimetal: de acuerdo con lo que dijiste (básicamente porque ya lo habíamos hablado)en todo menos en una cosa: Cameron hace pelis sueltas, mejores o peores (para la posteridad,¿las 2 primeras de Terminator?),pero George Lucas creóa toda una mitología. Tus palabras han rozado la herejía… xD
26 marzo, 2010at 16:07(#)
[...] la manga En tierra hostil en el último momento. Muchos nos preguntábamos qué película podría llevarse la estatuilla en un año tan mediocre como 2009 (especialmente en lo que a cine norteamericano se refiere, porque [...]