Inicio » Discos, Especiales, Lo mejor del 2009, Música

Lo mejor del 2009: Discos Internacionales

11 de enero de 2010 1 views 27 comentarios Escrito por Dr. Chou

Cuando se nos encargó la elaboración de una lista comunitaria y democrática, me asaltó la idea de que 2009 no había sido un gran año en cuanto a producción musical. Imagino que pensaba en el ámbito nacional, pues al repasar los discos que os mencionaré a continuación, estaremos de acuerdo en que muchos sólo pueden ser calificados como joyas. Han corrido ríos de tinta sobre algún debutante (The Pains, The XX…), o algún disco que debería cambiarnos la vida (para pro, o para anti…) como el de Animal Collective.

Figuran clásicos casi imprescindibles en cualquier discoteca, desde sus versiones más habituales (Dominique A), a experimentos que tienen una segunda oportunidad (PJ Harvey y John Parish), o vidas en solitario que afianzan sus pasos, y los hacen más sólidos (Jarvis Cocker).

En resumen, no ha sido fácil ponernos de acuerdo, y la democracia, lo que tiene, es que te cuela algo que te enerva, o deja muy atrás algo que para ti es indiscutible… y a veces te llevas una cura de humildad, tú, que todo lo sabes, cuando ves un trabajo que desconoces en puestos muy altos, y al ir a escucharlo te quedas fascinado. Para eso, sirven en gran medida, al fin y al cabo, este tipo de listas. Pasen, vean, y disfruten. (y clicken sobre los títulos, si quieren escucharlos).

37. Alela Diane.- To be still
36. Fever Ray – Fever Ray
35. A Place to Bury Strangers – Exploding Head
34. Ben Gibbard and Jay Farrar.- One fast move or I’m Gone: Kerouac Big Sur

33. HEALTH – Get Color
32. The Horrors – Primary Colours
31. Bishop Allen.- Grrr…
30. Great Lake swimmers.- Lost channels
29. The Raveonettes – In and Out of control
28. Florence + The Machine – Lungs
27. Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures
26. Porcupine Tree – The Incident
25. Isis – Wavering Radiant
24. The Antlers – Hospice
23. jj – nº 2
22. Julian Casablancas – Phrazes for the young
21. We were promised Jetpacks – These four walls

20. The XX – xx Una de las sensaciones de este año, y con razón. Apostando por la austeridad instrumental, frente a los muros de sonido de capas y capas, siguiendo la máxima de ‘Menos es más’, consiguen levantarte de la silla con una sonrisa. Oscuros, pero con mensaje claro, y capaces, muy capaces. De este tipo de gente que sólo necesitas poner de fondo para que tu día sea mejor, y te dé la impresión de que puedes hacer mil cosas… Que no se quede en un ‘hype’, por favor.

19. Engineers – Three fact fader-Si el mundo fuese justo, esta gente tendría un mayor reconocimiento. En una línea semejante a la trazada por Slowdive, han conseguido mantener la gran calidad de su disco homónimo de debut, que ya venía mereciendo una continuación.

Y esa continuación no ha podido ser más acertada, los británicos, con la producción de Ken Thomas (habitual de Sigur Rós) quizás pierdan algo de frescura, pero ganan en sonido. Escucha obligada.

18. The Whitest Boy Alive – Rules- Han vuelto una de las bandas más particulares en cuanto a música electrónica se refiere, con su particular combinación de pop, funk, house y música electrónica en general. Un disco elegante donde los haya, que sigue recordando por eso mismo a Kings of Convenience. Idóneo para bailar, aunque sea en tu habitación con los cascos puestos. Y al mismo tiempo idóneo para no hacer nada, sólo escuchar mientras haces otras cosas, porque no pierde ese espíritu de banda sonora vital.

17. M. Ward – Hold time- Matthew Ward es de los que se toma tiempo para sacar disco (tres en casi nueve años), pero vista la calidad de sus trabajos, es difícil discutírselo. Como si Wilco sólo fuesen un tío, o como si Conor Oberst tuviese un hermano gemelo, Hold time confirma que no se debería vivir sin escuchar a este chico, y que M. Ward no ha sido tan mencionado como Bright Eyes, pero no se le queda atrás en talento.Además, amigos, es que colabora Jamie Lytle (Grandaddy), e incluye versión de Buddy Holly… necesitáis más?

16. Grizzly Bear – Veckatimest – Si se me permite la licencia, para mí, el disco del año. ¿Quién coño ha dicho que los Beach Boys estaban muertos?. En la línea de Fleet Foxes, o incluso de The National, por momentos parece que los superan, hasta el punto que se les perdona que hayan colaborado en la BSO de Luna Nueva (oye, que también sale Thom Yorke, y a ése a ver quién le discute). Incluso los que creáis que exagero, porque básicamente no los conocéis y creéis que es un ataque de frikismo, debéis saber que posiblemente os sorprenderíais alguna vez tarareando Two weeks, otro de los temas del año.

15. Bon Iver – Blood bank EP – Ok, vale, los puristas defenderéis que en las listas, tanto nacionales como en ésta, se nos ha colado algún EP, y que eso es trampa. Puede serlo, quizás en futuras ocasiones nos centremos en crear una lista especial de medias duraciones, pero mientras, no queríamos que se nos olvidasen maravillas como este Blood bank, y contenidos como la preciosa “Babys” A modo de curiosidad, digamos que Vernon vendió muchísimas más copias digitales del Ep que en su formato físico. Definitivamente, Times are changing.

14. Múm – Sing along to songs you don’t know – Quizás no sea la obra cumbre de estos elfos nórdicos, y quede lejos aquel Summer make good, y, sobre todo, el Finally we are no one, pero que esta gente se ponga a hacer lo que sabe, es casi sinónimo de que algo va a pasar, y va a ser bueno. Para muestra, este botón. Islandia nos sigue aportando joyas, aunque muchos no puedan evitar pensar que estos chicos viven bajo en síndrome de Green grass on tunnel, pero debemos darle a momentos de locura pasajera como Sing along el reconocimiento que merece.

13. Bat for lashes – Two suns – Algunos la conocimos “teloneando” a Radiohead, los que no la conozcáis, sabed que Natasha Khan merece desde ya un lugar en vuestros corazones… o cuando menos en vuestro Spotify. El exponerse a la reválida de Fur and gold era dificultoso. Prueba superada. Temazos como Daniel, de lo mejor de estos doce meses (¿o es que alguien nacido en los 80 se puede resistir al chalequito rojo y al “Daniel San, pon cera, quita cera”?), han supuesto la confirmación definitiva a este proyecto fundamental en esta década.

12. Muse – The resistanceEstamos de acuerdo en que a Matt Bellamy se le puede estar yendo “levemente” la olla, pero si en la coctelera mezclas rock sinfónico clásico (a lo Queen), con synthpop (a lo Depeche Mode), y todo eso lo aliñas con electropop (casi como A-Ha) o urban (algunas suenan a Justin Timberlake), y te sale un disco digno con alguno de los singles más adictivos del año, es que tienes algo. Y todo esto, hablando de una pseudo-conspiración política paranoide, llamando a sus fans prácticamente a la insurrección. Demencial.

11. Animal Collective – Merriweather post pavillion – Bueno, quizás nos hemos quedado en tierra de nadie. Nos ha gustado lo que para muchos es el disco del año (y uno de los de la década), pero creemos que ha habido cosas mejores. Está claro que estos chicos saben lo que hacen, y nadie puede negar que lo hacen muy bien, y no hablo sólo de portadas que mareen. Hablo de cortes como My girls, al alcance de poquitos. Además, una portada así, para bien o para mal, merece una reseña por sí misma, un auténtico reclamo. Como si les hiciese falta.

10. Franz Ferndinand – Tonight Han buscado la evolución, sabiamente. La fórmula no daba para mucho más, y probablemente ellos tampoco. No dejan de lado sus hits como Ulysses, rompepistas, pero han dejado más espacio a un sonido más disco, pero quizás menos bailable. ¿La muerte de sus guitarras?. No, hijos míos, no. Dormid tranquilos, pero muchos, agradecemos esa evolución, aunque quizás la consideremos un poco insuficiente, o, cuando menos, no el paso definitivo para hacer de ellos un grupo de culto. Me la juego, se quedarán en el intento.

9. Antony & the Johnsons – The crying lightDespués de “haberlo petao” hace años con I’m a bird now, había que seguir comiendo, y no sólo de colaboraciones (por buenas que sean) vive el hombre. The crying light es una gran continuación, y a muchos se nos quedaron los dientes largos ante una visita a Compostela que se quedó en la rumorología popular, cual mermelada y perrito. Sobresaliente Epilepsy is dancing. A Antony (y a sus circunstancias, y a su voz afectada, y a su ambigüedad…) o lo quieres, o lo odias (pido perdón por el topicazo), nosotros somos de los primeros.

8. Phoenix – Wolfgang Amadeus Phoenix – Reconozcámoslo, todos nos hemos reído del título del álbum. Pero resulta que, una vez lo escuchas, te das cuenta de que si empiezas un disco con los pepinazos de ‘Lisztomania‘ y ‘1901‘, y reinventas tu indie-rock como lo más bailable que ha parido Francia desde Air o Daft Punk, es que igual no estaban tan desencaminados con el título. Efectivo. Energético. Elegante. Extraordinario. Posiblemente, el mejor disco de la banda desde su magnífico debut con ‘United’, hace ya casi una década.

7. Doves – Kingdom of rust – Lo han conseguido, haciendo el ruido justo. Casi sin notarse que están, todo lo que hacen, lo hacen bien, y su cuarto largo es una muestra más de la gran calidad de estos caballeros. The Last Broadcast quedará en el recuerdo de lo que probablemente jamás se vuelva a alcanzar, aunque esta gente ha conseguido levantar estadios sin contar con las campañas publicitarias de otros. ¿Para qué las necesitas cuando te rodeas de gente como el productor John Leckie (Radiohead, Stone Roses).Chapeau.

6. Wilco – Wilco (The Album) – Muchos tenemos en la retina lo que esta gente nos hizo sentir en el Pazo de Congresos, y merecían un premio. Casi daba igual el disco que sacasen, pero si además era bueno… Padres de gente a la que idolatramos, como Jayhawks o Kings of Convenience, Wilco han traspasado la línea de grupos que están bien, y han llegado a la categoría de clásico. Dueto con Feist incluído (algo casi inédito en la discografía de la banda), por si ellos sólos no lo valiesen.

5. Jarvis Cocker – Further complications – Siempre digo lo mismo, Jarvis es al pop lo que Michael Jordan a la NBA, una silueta irrepetible. Pues bien, con Further Complications da la impresión de que eso es pasado, pues el pop ha quedado atrás, y han llegado el rock, el blues… parece que Jarvis ha revivido a Barry White ( You’re in my eyes está cantada por un negro, no me jodáis), y ha dejado en cierto modo de lado a lo que Pulp representaba, por mucho que queramos una vuelta del grupo a los escenarios. Mientras eso llega, disfrutemos de esta increíble resurrección.

4. Dominique A – La musique – Ay, el gran señor Ané ha vuelto a conquistar nuestros corazones con su mejor trabajo desde el apoteósico Auguri. No le insulten, no digan de él que es el mayor y mejor exponente de la Chanson de hoy. No es eso, ya es mucho más. Es un asesino, alguien que te agarra del cuello con sus composiciones y no te suelta hasta asfixiarte. Sin dormir nos tiene a algunos ante su inminente visita en directo. Sabemos que en concierto se las gasta casi mejor que en estudio, y eso es mucho decir.

3. PJ Harvey and John Parish – A woman a man walked by – Les invito a que cierren los ojos y se concentren (bueno, no los cierren, que no siguen leyendo) e intenten acordarse de algún mal disco que haya hecho Polly Jean. No se esfuercen más, no serán capaces. Lo mismo da con guitarras, con piano, de front-woman o en segundo término. Lo que toca esta mujer, lo convierte en oro. Y este trabajo, esas dos canciones iniciales, marcan los momentos lás brillantes de este año, seguramente. Una delicia impagable. Queremos más.

2. Camera Obscura – My Maudlin Career – Para muchos, quizás cometo una herejía, pero no puedo evitar pensar que el alumno ha superado al maestro, y que los de Tracyanne Campbell son mejor formación hoy en día que los de su antiguo amor Stuart Murdoch. Hay relevo, y Belle & Sebastian le ha pasado el testigo a esta gente, que lleva años creciendo sin que se adivine un techo, y siguen abriendo los discos como nadie, con French Navy en esta ocasión. No se le adivina techo a esta gente, es imposible escucharlos y que no te arranquen una sonrisa. Bravo por ellos.

1. The Pains Of Being Pure At Heart- The pains of being pure at heart – Pues sí, son el grupo del año, el que ha levantado pasiones por parte de casi todo el mundo, una ovación unánime, y no somos menos. No somos originales. Ellos, tampoco. No han hecho nada que no hiciese otra gente antes, pero coño, es que lo han hecho tan bien… Himnos tarareables de principio a fin (tanto en este disco, como en el EP ‘Higher than the stars’). Lo que nos enamoró a muchos del indie hace ya años lo han recuperado esta gente. Igual es que muchos ya estamos en la edad de la nostalgia, en la de echar de menos los tiempos de Sarah Records, y lo han revivido como nadie. Nos han conquistado por aquello por lo que nos han traicionado, por aquello de que “aquello sí era música”, y qué bien lo han hecho los jodidos…

Related Posts with Thumbnails
votar
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading ... Loading ...

27 comentarios »

  • zetxek ha dicho:

    Buena lista, me gusta. Aunque… hubiese puesto a The Horrors más arriba! Y por lo que lo oí, el Resistance de Muse también… por lo de más, hay algún disco que me perdí del año pasado que pinta bastante bien ;-)

  • poliptoton ha dicho:

    Jeje, veo que a todos se nos ve el plumero y se nos nota cuál es nuestro favorito, ¿eh?
    Me sorprende lo arriba que han quedado algunos discos, aunque salvo el de Muse, no hay ninguno que me horrorice. Y por supuesto, me apunto unos cuantos que no he escuchado…

  • Dr. Chou ha dicho:

    jejeje, aclárese que vou coa verdade por diante, e que recoñezo cal é o meu disco favorito do ano, por exemplo. Facendo a lista coñecín algún disco que non escoitara, e está claro que todo (ou case) o que aquí figura é interesante. Temo que varios se van quedar en meros fenómenos puntuais, porque agora mesmo a música devórase moi rápido, e precisamos grupos novos cada pouco…
    Polo demáis, estou dacordo con Poliptoton, quizáis do único que sobre (independentemente dos postos) é Resistance, de Muse.

  • Javimetal ha dicho:

    jaja, lo que sobra INDIEpendientemente del puesto, es Muse. Vamos a ver, creo que con grupos que se hacen semi-masivos (Wilco, Muse, Franz Ferdinand… que ellos solitos venden mucho más que el resto de la lista juntos), tienen la ventaja de que todos los pueden votar, porque creo que todos, todos, los hemos escuchado. Por ejemplo, particularmente de los 20 primeros sólo no he escuchado 2 de ellos, aunque en los otros hay algunos que tenía pendientes…
    Por ejemplo, Them Crooked Vultures. Me parece un disco decente, pero creo que, como Muse o algún otro grupo, juegan con el componente emocional del fan (Muse por el resto de su trayectoria, y TCV por el historial de sus componentes…)

    Eso sí, pienso que el#1 es incuestionable.

  • Dr. Chou ha dicho:

    non te trabuques javi, ata o número 1 é cuestionable… non polo meu afán con Veckatimest, senón porque anda que non son centos os medios que poñen a Merriweather como o disco indiscutible do ano, e mesmo entre o top 10 da década… e anda que non correron ríos de tinta con Animal Colective…

  • poliptoton ha dicho:

    Componente emocional hay siempre, o si no, qué hace Polly Jean en el 3 con lo (digamos) menos magnífico que ha hecho en su carrera, o el propio Jarvis…
    Y no me toques a Them Crooked Vultures. Aunque sus componentes fueran cinco taiwaneses desconocidos, me seguiría pareciendo el disco de rock del año… ;)
    Me gusta que reivindiquemos el de Antony, que creo que no ha tenido la repercusión que merece.

  • Javimetal ha dicho:

    Vale, doutra maneira: alégrome de que o #1 fose TPOBPAT e non Animal Collective, que me parece que están SOBREVALORADÍSIMOS. E sí, podo escoitalo, pero si pon dacordo ata a Rockdelux e Mondosonro (igual que LaBienQuerida), preocúpame.

    Personalmente: ese inmenso collage que fan non é tan trascendental como nos queren vender. Sí, os últimos discos teñen a súa gracia, porque teñen algunhas cancións que lles quedaron formidables, pero nin considero que sexan un paso a seguir, nin o grupo que marcou a década. É mais, nin penso que Merriweather sexa o seu mellor disco…

    PD: A min gústame máis o de Grizzly Bear que o de Animal Collective. ;)

    Claro está, opinión personal.
    PD: Postos a buscar hypes, que dén máis xogo ca eles: co divertidas que eran as portadas da NME hai uns anos…

  • zetxek ha dicho:

    Yo creo que lo que vendas no tiene por qué afectar a tu indiependencia. Una cosa es jugar en ligas humildes, y otra es ser independiente tanto artísticamente a la hora de crear, como en la compañía discográfica en la que estés enrolado.

    Nota: tenéis que poner el plugin que permite recibir un email con los nuevos comentarios!

  • Dr. Chou ha dicho:

    é certo que ventas e independencia non teñen por qué ir unidos. Pero tamén é certo (e perfectamente lícito) que cando un grupo non vende todo o que pretende vender, nalgunhas ocasións evolucionan por derroteiros polos que nun principio quizáis non pretendían discurrir (non vai tanto por grupos desta lista, como si dalgunha futura…)
    Despois, hai grupos que non conseguiron pasar do pseudo-anonimato, pero que permanecen fieis ao seu estilo, guste ou non. Bravo por eles.

    **insisto en que todo o mundo ten dereito a pretender vivir das cousas que fai, e que un grupo queira vivir da música, é o máis lóxico do mundo. Que polo camiño teña que pagar con talento e os seus principios sonoros como peaxe, pois é unha mágoa, pero todos temos hipotecas, niso non me meto…

  • Javimetal ha dicho:

    Zetxek, tomamos nota.
    La verdad, ahora haciendo memoria, se nos olvidó proponer (luego ya se vería si se votaría o no), el disco de Manic Street Preachers (Journal for prague lovers). Creo que entraría perfectamente en la lista.

    Y a propósito del comentario mío anterior, no estoy criticando que un grupo venda más o menos; sólo le digo que en esta lista quizá han llegado a puestos más altos de los que a priori les podría corresponder, porque hay más posibilidades de que los escuchen gente no tan melómana como los que principalmente escribimos sobre música. ¡Faltaría más, oiga! Es más, muchos grupos que en España consideramos indies, en UK, USA u otros países tienen un éxito comercial comparable a ECDL o Pereza aquí…

  • Holly Golightly ha dicho:

    ¡Viva Islandia!
    Imaginad que entre Compostela y alrededores saliesen dos grupos de la altura de Sigur Rós y Múm…
    No, no lo imagino. Debe ser el inspirador frío. O las aguas calientes.
    Mudémonos a Islandia en busca de inspiración artística.

  • Lafilleaupont ha dicho:

    “…porque hay más posibilidades de que los escuchen gente no tan melómana como los que principalmente escribimos sobre música”

    Oh my God! Si fuera malpensada diría que pocas veces se leen comentarios tan snobs. A veces (pensemos en los Beatles) la popularidad es una consecuencia de música rematadamente buena. Y aunque no lo fuese, un melómano no es más que un amante de la música… de toda ella.
    Supongo que Coldplay no merece una mención siquiera, esa pandilla de millonarios corruptos. 0.o

    P.D. ¿Lo mejor de 2009 en literatura? ¿A qué esperamos?

  • Javimetal ha dicho:

    @Lafilleaupont.No me malinterpretes, pero no es un comentario para nada snob; te lo digo desde el punto de vista del tipo que hizo el recuento de las votaciones. Conozco a los colaboradores de este sitio, y sé quién es melómano (de verdad, el que compra discos, va a conciertos, y está informado sobre lo que pasa), y quién escucha música porque le gusta, pero que ni compra discos, ni revistas especializadas, ni asiste asiduamente a conciertos. Creo que es una diferencia sustancial.

    Y por supuesto que no es malo que un grupo venda, al contrario: si todos los grupos y pudiesen vivir exclusivamente de la música, podrían dedicarle más a tiempo a estar de gira y a componer, con lo que, posiblemente, se profesionalizaría la escena, teniendo mejores discos y un circuito digno de salas de conciertos.

    Lo único a lo que me refería es que la mayoría de las propuestas procedieron de los “melómanos”, y que los votos de los que no lo son tanto, como es lógico, se concentran más en los grupos más populares de la lista. (No lo digo tanto por esta, sino más bien en la pendiente de publicar de los Discos Nacionales 2009).

    Y para nada es un defecto: claro que los Beatles eran buenísimos, y Coldplay tienen grandes canciones, y posiblemente su último disco saliese en lo mejor de 2008, porque, en 2009, su EP ‘Prospekts March’ no lo considero tan destacable.

    PD. Y lo mejor de 2009 en Literatura: no nos consideramos tan expertos en la materia para como para hacer una entrada sobre ello: en libros no solemos leer por “lanzamientos”. Yo por ejemplo, de lo que salió en este año, sólo me compré un libro, “Nocilla Lab” (de Agustín Fernández Mallo), pero lo tengo pendiente…

  • Dr. Chou ha dicho:

    caray, pois a min o que me parece bastante snob é pedir unha lista de literatura, como dando a entender que non a imos facer porque non lemos libros (chámame suspicaz). A lista de libros é máis compricada. Isto facémolo un grupo curto de persoas, un disco escoitase en 45 minutos, un libro precisa máis tempo. Se a iso lle unes que en moitas ocasións o que estás lendo non foi editado no 2009… pois xa tes a resposta á túa pregunta.
    Eu non lin máis de 20 libros no 2009, deles, sete eran de psiquiatría, por mor do curro, e só tres de ficción/ensaios foran editados en 2009.
    Facer música que vende non é sinónimo de facer mala música, só jodería.
    En último lugar, se un melómano é un amante da música, certo é. O que non é certo é que sexa de toda a música. Non dá igual Schubert que Melendi, non dá igual Richard Hawley que Marta Sánchez, non dá igual Radiohead que El Canto del Loco, non dá igual Camera Obscura que El Consorcio. Se atopas a alguén que ame por igual a música que fai a xente dos exemplos anteriores, máis que melómano, quizáis sexa alguén falto de criterio. E non pretendo dicir que Melendi sexa unha merda… que o é… ups, mira, acabo de facer o mesmo que fixeches ti co do snob…

  • Lafilleaupont ha dicho:

    Así que pretender que aparezca algo sobre libros es snob… vaya hombre. No digo que tenga que ser lo mejor de 2009, podría ser de los últimos cinco años o algo así; pero lo cierto es que en cantidad de artículos vuestra sección literaria cojea. Es una sugerencia, nada más.
    Y como siempre me explico muy mal, con lo de melómano no pretendía decir que TODO sea lo mismo, sino que la gente que no tiene ni idea de nombres ni álbumes ni “ná” puede sin embargo SENTIR la música sin analizarla y opinar con la misma validez sobre un tema, aunque lo haya escuchado en cadena 100. A veces -y esto no va por los sombríos autores suspicaces- ser un entendido en un campo crea ciertos prejuicios.
    Last but not least, ¿no puede ocurrir que al mismo individuo que se emociona con el “Lascia ch’io pianga” se ponga a dar saltos con una canción de Fito, por poner un ejemplo? Depende del bicho… y sus circunstancias.

  • dr. chou ha dicho:

    insisto, ninguén di que facer unha lista de libros sexa snob, máis ben ao contrario, recoñecimos que non temos os coñecementos suficientes para citar 20 libros que leramos (e pagasen a pena) no 2009. Certo é que a literatura escasea, apuntado queda. Se podemos, poremoslle remedio, de todos xeitos, imaxino que sempre podes aportar ti mesma, que todo o que nos poida enriquecer, benvido sexa.

    Non lle nego a ninguén o dereito a desfrutar con Fito, só faltaría. Pode que sexa certo que coñecer “en profundidade” un tema faga que teñas prexuízos. De feito, todos os temos. Eu, por exemplo, non escoitarei o próximo disco de Bisbal, porque asumo que será unha merda. Iso é unha cousa, e outra é que non poida desfrutar cunha canción feita por e para vender, dende o panorama comercial (poñamos como exemplo Tenía tanto que darte, temazo).

    Por certo, que se o de sombrío autor suspicaz ía por min, debo dicir que me gustou, gañaches puntos. Benvida

  • Holly Golightly ha dicho:

    Yo como melómana, a la vez que amante de otras artes, añado:

    Nena Daconte no puede hacer un temazo. Y no me importa lo que diga nadie. No haré caso, mis prejuicios me taponan el CAE y por definición vomitaré sobre cualquier cosa que salga de ella.

    He dicho. No offense.

  • SaveTheMusic ha dicho:

    Buena lista, coincidimos en varios discos aunque algunos los pondría más arriba como el de Fever Ray, para mi imprescindible. Mi lista de los mejores 20 temas del año los puedes ver aquí: http://bit.ly/62dTkG
    Un saludo!

  • Lafilleaupont ha dicho:

    ¿Seguro que sólo es un tapón en el conducto auditivo externo? ¿No estarán convirtiéndose ya en un colesteatoma? xD
    Qué poco se nota que somos una pandilla de estudiantes enfermos que necesita introducir palabrejas hasta en la sopa ^^

  • En Directo: Dominique A (A Coruña, 16.01.10) (author) ha dicho:

    [...] partido de su vida. Este hombre, esta bestia, acudió para presentar su último disco La Musique (4º mejor disco internacional del año según Reysombra). Habitualmente, eso, lo de presentar disco, es un mal necesario. El artista [...]

  • amisuli ha dicho:

    Joder, pero é ahora cando me entero que ben gibbard sacou un cd con ese paisano que non conozco? (perdoade a miña incultura) jobaaaaaaaaaaaa, pero por que nunca me entero de nada??? sintome mal, vou comprarmo(baixar) ahora mismo :D

  • dr. chou ha dicho:

    máis que sacar un disco, amisuli, trátase dunha B.S.O. dunha peli-documental que leva o mesmo nome (estreada en Cineuropa, por certo)…

  • amisuli ha dicho:

    Xa, xa me din conta ó ler despois por aí adiante. Xa decía eu que me sonaba moito o título xD (de velo no panfletiño de cineuropa)
    Creo que estou demostrando o meu grado de catetismo, pero sonche así.

  • Lo mejor de la década: Discos internacionales (parte II: 25-1) (author) ha dicho:

    [...] at heart (Slumberland, Fortuna Pop 2009).- A un pasito del Top 20 se han quedado los protagonistas de mejor disco de 2009, según la redacción de Reysombra. Como tantos otros grupos de nuestros 50, The Pains podrían haber sacado este disco en cualquier [...]

  • Vigo Transforma: ya a las puertas (Viernes) [II] (author) ha dicho:

    [...] los grupos más esperados. Una de las mayores revelaciones de los últimos meses, presentes entre lo mejor del 2009 según esta página. Sobre su disco, ya hemos hablado por aquí, así que no insistiremos en que [...]

  • En directo: The Pains Of Being Pure At Heart (A Coruña, 20/07/10) – el talento sin control no vale de nada (author) ha dicho:

    [...] hora de juzgar a, sin duda, uno de los grupos más prometedores del momento. Su debut nos encantó (mejor disco internacional del 2009 y el #21 de la Década), su EP de continuación, ‘Higher than the stars’, confirmaba que [...]

  • CULO O CODO: Lori Meyers – Cuando el destino nos alcance (author) ha dicho:

    [...] Ferdinand, The Killers…). Porque, por ejemplo, este trabajo recuerda a algunos que por aquí nos gustaron mucho en el 2009, como pueden ser el ‘Rules’ de The Whitest Boy Alive, el ‘Phrazes for the young’ de Julian [...]

Deja tu comentario!

Deja tu comentario ahí abajo o añade un trackback desde tu web. Puedes además suscribirte a estos comentarios vía RSS.

Puedes usar estas etiquetas:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

En este blog tenemos Gravatar activado para que salgas bonito en los comentarios. Si aún no tienes ninguno asociado, regístrate en Gravatar.