Lo mejor de 2009: series
Tranquilos, os ahorraremos ese discurso de “la edad de oro de la televisión” y sobre cómo el mejor cine estadounidense se hace hoy día en la pequeña pantalla. Somos conscientes de que ya os lo sabéis y de que cada uno ya va a buscar calidad en los contenidos, independientemente del formato en que se encuentre (y el día en que las series producidas directamente para su difusión en internet tengan un mínimo de calidad, esa variedad será aún mayor). Así pues, os dejamos con lo mejor que ha dado la televisión en este 2009, un año en el que probablemente no haya nacido algo como Los Soprano (de hecho, no hay ningún debut en este top), pero en el que otros productos han seguido manteniendo el nivel e incluso alcanzando su madurez definitiva. Dando por sentado que nadie preguntará el motivo de la ausencia del producto nacional y que muchas de las decepciones del año ya son conocidas (Flash Forward, Dollhouse, Harper’s Island), esto es la televisión del 2009 según ReySombra:
10. The Office
Seis temporadas empiezan a ser muchas y progresivamente notamos señales de agotamiento, pero es que: a) El listón está muy, muy alto y b) Que nos quiten lo bailao. A pesar de todo, este año nos han regalado nuevos momentos para el recuerdo, como el Parkour o la boda. Nota para los productores: una retirada a tiempo es siempre una victoria.
9. True Blood
Qué fácil es odiar esta serie y amarla al mismo tiempo, comprobar lo mala actriz que es Anna Paquin y lo mucho que nos gusta y reconocer que las tramas son (pretendidamente) cada vez más demenciales y nos siguen divirtiendo muchísimo. True Blood es el despiporre continuo y, por si eso no fuera suficiente, siempre cuenta con el atractivo de no tomarse nunca en serio a sí misma, que es a la vez su mayor virtud y su comodín redentor.
8. Mad Men
Tercera temporada y tercer pleno al 15. La historia sigue avanzando (hemos llegado hasta la muerte de Kennedy) al ritmo que nos marcan en Sterling-Cooper, mientras la exquisita calidad de todo (actores, guiones, puesta en escena) se mantiene no intacta, lo cual sería excepcional, sino mejor cada día. La delicatessen absoluta de este año, sin rival.
7. 30 Rock
¿Empieza a estancarse, a encerrarse en sí misma, a ser excesivamente autorreferencial? Puede ser, pero a quién le importa. Las tramas siguen igual de desquiciadas, los chistes (la mayoría) igual de brillantes y Alec Baldwin, igual de puto amo. Y ahora, además, vamos a tener a Julianne Moore unas semanas. ¿Qué más se le puede pedir? Que no bajen el listón, por favor. Tina Fey, toma nota.
6. Cómo conocí a vuestra madre
El mundo sigue necesitando las sitcom. Siempre tenemos hueco para ver algo así y, quieras que no, el vacío de Friends sigue siendo muy grande, así que, aunque puede que sus tramas no sean las más brillantes, Tu madre anda sobrada de situaciones con chispa y no cabe duda de que ha sabido conectar con un gran público. Bueno, quizá no en la tele en abierto española, pero ése es un índice cada vez menos representativo.
5. Dexter
Después de romper con todo en su primera e insuperable temporada, quizá esta cuarta (y su muy comentado final) haya sido la mejor desde entonces. El único problema es que a Dexter ya le conocemos y ya sabemos lo que hace, así que nunca, nunca podrá ser exactamente lo mismo que la primera vez. Por su suerte, John Lithgow apareció para animar el cotarro, y vaya si lo hizo.
4. In Treatment
Por habérselo currado tanto el año pasado logró la renovación y lo cierto es que no pudo ser más merecido. Nos ha devuelto al gran Gabriel Byrne (perdido en el oscuro limbo de mediocres series B), mantiene siempre el interés con la máxima economía de medios y su formato, lejos de ser un capricho, es el más coherente con la historia que nos cuenta. Nos alegra que en la televisión actual haya hueco para algo como In Treatment. Dos fulanos hablando durante 25 minutos en una misma habitación pueden dar para mucho.
3. House
Sin duda el mejor de los procedimentales americanos, por mucho que aquí el componente policíaco esté disfrazado con excusas médicas. Muchos estamos con frecuencia a punto de abandonarla, hartos de esquemas que se repiten y de un protagonista excesivísimo que actúa como un agujero negro que devora todo cuanto le rodea. Pero siempre hay alguien que se saca un conejo de la chistera en el úlitmo momento, reparte nuevas cartas y nos convence para jugar otra partida. Después de seis años, tiene su mérito.
2. Lost
Poco que decir. A estas alturas no vamos a convencer a ningún escéptico ni tampoco se va a bajar nadie del tren, ahora que está a punto de llegar a su destino. El 2 de febrero, el principio del fin, está marcado en rojo en el calendario de una parte importante del planeta. E indudablemente, eso es algo que sólo esta serie es capaz de conseguir. Éste sí que va a ser un hueco difícil de llenar.
1. The Big Bang Theory
El sleeper, la revelación, la joven promesa finalmente consagrada, como queráis verlo. Ya lo decíamos hace cinco números: el mundo sigue necesitando sitcoms. Probablemente no es la serie favorita de nadie, pero sí es una de las pocas con las que casi todos podríamos ponernos de acuerdo. Si se reafirman en no machacarnos más con esa historia de amor que no interesa a nadie y saben dosificar a Sheldon (que puede ser algo empachoso), el mundo será suyo.







está claro cal é a favorita de poliptoton… o problema das series (en realidade tamén da música, do cine, pero éstas absorben máis tempo) é que como teñas algún clásico pendente de revisar, vas perdendo comba coas novas. A min Los Soprano secuestráronme nos últimos meses, bendito secuestro.
Das que sigo, non podo estar máis dacordo. The Office perde puntos, pero é un oasis que non se perde sumerxido no océano. Cómo conocí nunca será nin a décima parte do que foi Friends, pero agora moitos temos idades máis cercanas aos protagonistas, e recoñecerte nalgún momento en situacións cómicas sempre gusta.
House debe ser a única serie que apenas perdeu espectadores facendo sempre o mesmo. ¿Sempre?, non, como ti ben dis, non. Brutal primeiro capítulo desta última temporada. Querías pasar de todo, non podes.
E para Lost… queda menos dun mes para a dose semanal, nin ese espíritu indie de apartarse do que está de moda puido con ela para o público menos masivo. Unha obra mestra.
Totalmente de acuerdo en lo de Big Bang Theory. Y diría más: es de las pocas series que mejora con cada temporada (me reí muchísimo con la 3ª temporada, ¡quiero que vuelvan del parón navideño ya!).
@Dr. Chou: Hombre, sin habñar de datos y tal, “House” yo creo que sí ha perdido espectadores, pero yo la sigo salvando de la quema. Vamos, que esto no es “Bones” ni “Lie To Me” ni cosas de ésas…
@Dr. Freak: Yo fui bastante crítico con “The Big Bang Theory” al principio, y a veces lo sigo siendo (creo que en ocasiones insinúa mucha mala hostia y al final es blandita, blandita), pero sí que es verdad que han sabido llevar las tramas por el mejor camino y es probablemente la serie más fácil de ver actualmente (y eso es bueno). De todas formas, supongo que a todos nos sorprendió mucho ver que fue la más votada.
[...] True Blood (2008-) Ya lo decíamos cuando la incluímos no hace mucho entre lo mejor de 2009: la gracia de True Blood está siempre en que cuanto peor, mejor y en no tomarse en serio a sí [...]
Deja tu comentario!
Entradas recientes
Archivos
¡Vótanos!
Etiquetas
Comentarios recientes
Más comentadas
Más vistas