Inicio » En directo, Música

En Directo: Russian Red (A Coruña, 18.12.09)

29 de diciembre de 2009 1 views 12 comentarios Escrito por Dr. Chou

Hace ya casi dos años que Lourdes Hernández, con sólo 21 primaveras, irrumpió en nuestras vidas. Desde entonces, no se ha parado de hablar de ella, y ha sufrido en sus propias carnes esa costumbre tan habitual por parte de todos de dar cera a cualquier artista de la escena independiente que traspasa esa barrera y llega al gran público. Nos debe joder que deje de ser sólo nuestra. De Lourditas se ha llegado a decir que es más modelo que cantante, sólo porque sale guapa en las fotos, la chica.

Lo peor, es que ese ataque, esos perjuicios, deben ser contagiosos, porque hasta yo, que recuerdo haber recibido el I love your glasses y aplaudirlo como uno de los mejores discos nacionales del pasado curso, llegué al teatro Colón sin demasiadas expectativas…

… tardé cinco minutos en darme cuenta de lo equivocado que estaba. Tardé cinco minutos en refrescar la memoria, y recordar lo buenas que son muchas de las canciones de Russian Red. Tardé cinco minutos en rendirme, dejar de luchar contra la idea de que la chica ya no mola, y dedicarme a disfrutar del recital.
Mientras, ella, rodeada de una banda sobresaliente liderada por ese hombre orquesta que es Charlie Bautista (hasta una docena de instrumentos tocó el figura), y con un extraordinario batería (Pablo Serrano creo que se llamaba, pido disculpas si la memoria me juega una mala pasada), se dedicó a desgranar su antiguo trabajo, dejando caer algún nuevo tema que se adivina todavía algo verde en directo.

Apenas hubo lugar para las sorpresas, sólo la interpretación de ese clásico de The Ronettes que es Be my baby, al estilo propio, y el concierto tampoco lo necesitaba. Entre una escenografía que recordaba a una mansión a medio camino entre lo vintage y lo hortera, sonaron Take me home, They don’t believe, esa maravilla que es Gone, play on, para mi gusto, su tema más redondo.

Especialmente aplaudidos, claro está, fueron las versiones de Cindy Lauper, Girls just want to have fun, y su single, Cigarettes, que en tantos lugares sonó (incluída película super-galardonada) y que fue en parte su gloria y su cruz.

A mí ya me da igual lo que me digan, y que se me insista en subrayar sus defectos, por ciertos que sean (siempre canta igual, el mismo tono, el mismo ritmo). Esta chica vale, y si de vez en cuando nos regala momentos como el vivido en Coruña, bienvenida sea la repercusión masiva.

Related Posts with Thumbnails
votar
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading ... Loading ...

12 comentarios »

  • Sr. Eko ha dicho:

    ufff… o que vou dicir non é por joder, que conste…
    tampouco é que sexa moi “docto” no estilo/xénero musical que cultiva esta moziña “agradable á vista” pero non me parece nada do outro mundo…
    ten unha voz peculiar desas que ou rechina nos tímpanos ou encanta (en xeral gústanme as voces peculiares) pero para min abusa (por “cansinez”) dos seus rexistros vocais.
    No musical, pode que compoña con todo o corazón e que transmita moito, pero técnicamente (sen ser músico, que conste) paréceme lixeiramente limitada.

    Eso, que non é que esté mal (musicalmente), alomenos ten o seu propio estilo “artesanal”, pero non creo eu que sexa como para ser ídolo “de masas”, vamos, repito que non me parece nada do outro mundo…
    e á vez tanto “fan incondicional” fai que me perda ese punto interesante “alternativo”, cando algo gusta tanto a tanta xente pode ser porque é moi bo ou porque é mais do “de sempre”, simplemente música de masas disfrazada de alternativa.
    Espero que esta rapaza saiba tirar polo bo camiño e que por traspasar a fronteira do “alternativo” non se “industrialice”.

    PD: sei que a moitos de vós o que eu escoito (de heavy “para arriba”) vos sona a ruido… non me ataquedes por ahí… ;-p

  • Poliptoton ha dicho:

    Yo creo que esta chica (o más bien su sobreexposición) nos saturó un poco a todos, sobre todo porque, como dices, su estilo es pelín monótono y no aguanta muchas escuchas (creo yo). Seguro que si dejo descansar un poco el “I Love Your Glasses” y me lo pongo, me pasará lo mismo que a ti, pero de momento necesita más tiempo en mi nevera.

    Sr. Eko: hombre, no creo que nadie te ataque por ahí. Yo soy de los que creo que se puede disfrutar un disco de Slayer y uno de la mociña esta.

  • Dr. Chou ha dicho:

    Eu creo que o segundo disco de Russian Red será moi semellante ao primeiro. Por unha parte, iso decepcionaráme, pero por outra, entendo que ela sabe moi ben o que pode facer, e o que non pode. Ten as súas limitacións (as que mencionas), e ten a virtude de coñecelas.
    Dito isto, cun segundo disco similar ao primeiro, estará garantizada a súa evolución a un maior público, que xa a coñecerá, e estará máis pendente.

    Se cairá ou non no “síndrome Xoel” está por ver, pero evidentemente corre o risco de que a súa fórmula termine aburrindo, máis nestes tempos en que hai novos artistas cada semana…

  • Dr. Chou ha dicho:

    De todos xeitos, isto son elucubracións sobre o futuro, sensacións persoais. Oxalá me trabuque, e nos sorprenda novamente

  • Javimetal ha dicho:

    Vale, a mí tampoco me gustó que saliese a hacer el chorras en ‘El Hormiguero’, pero está claro que su sobreexposición ha sido consecuencia (¿o causa?) de su éxito; no se ha hecho conocida por haberse zumbado a un futbolista…

    En cuanto a su disco: de los mejores (o, por lo menos, fundamentales) de la década. Y, aunque puede que se vea como algo exagerado, ha tenido un impacto en lo “indie-mainstream” que ni Dover con el ‘Devil came to me’. Sí, ya sé que ellos habían vendido 500.000 discos, y Russian Red sólo 30.000… pero ahora, tal como están los tiempos, me parece un éxito comparable. (En el mismo saco está Vetusta Morla… y añado dato significativo: en escuchas en Last.Fm rondan el 1.500.000, estando sólo por delante de artistas nacionales Héroes del Silencio, Calamaro, ECDL, Amaral y poco más…)

    En concierto: me gustaría haberla visto, y entiendo que ahora, casi 2 años después de sacar el disco, se haga monótona. Pero vamos a ver, es su único disco, aún no ha tenido tiempo de salir de su tiesto. Y sí, monotonía y mismos recursos vocales, pero por que es lo que tiene. AC/DC (por decir algún grupo) llevan toda la vida haciendo lo mismo, y todavía nadie se ha quejado…

    En definitiva: todo lo que ha conseguido esta chica tiene mucho mérito. Y en perspectiva, pues posiblemente haya hecho el mejor disco de la nueva generación de chicas folkie-pop, aunque son buenísimos los de Alondra Bentley, o Boat Beam…

    Y Chou: me gustaría que publicases algo acerca del “Síndrome Xoel”… ;)

  • Sr. Eko ha dicho:

    Si, a min tamén me molou o do “Síndrome Xoel”, eso dase en psiquiatría? jeje
    pero por desgraza coma el hai moitos…

  • Lo Mejor del 2009: Discos Nacionales (author) ha dicho:

    [...] hasta a “tipos duros” como los que componemos principalmente este blog. Quizá el fenómeno Russian Red le haya restado repercusión (aunque posiblemente facilitase su lanzamiento para un target que [...]

  • Lo mejor de la Década: Discos Nacionales (parte I: 50-26) (author) ha dicho:

    [...] patrio, bien por méritos propios (bueno, siempre por ellos), bien por que era difícil hablar de Russian Red sin mencionarlo a él. Tras diez años tocando y grabando, pasando por varias discográficas y [...]

  • Lo mejor de la década: Discos nacionales (parte II: 25-1) (author) ha dicho:

    [...] Russian Red – I love your glasses (Eureka, 2008).- No hace mucho nos preguntábamos qué darían de sí los nuevos temas de Lourdes Hernández, y de si su apuesta [...]

  • aladelta ha dicho:

    Pero ¿qué nos está pasando en España que ahora solo cagamos en inglés?¿qué estamos haciendo mal?¿ha claudicado las culturas ibéricas a el control anglo?. Ahora le dan cancha a la niña esta que me da repeluco y encima la cibeles fashion parece más un escaparate para vender cultura anglo a los anglos que para vender lo propio. Lo único que no es anglo en dicho escenario del esperpento son los modistas y alguna modelo…hasta lo que crean huele a anglo.

    En los 80 estaba justificada la dependencia anglofila por tirar lo viejo franquista, aires nuevos y demás, pero señores, que tenemos democracia desde hace más de 30 años y se supone que las nuevas generaciones son más libres y preparadas…lo único que veo son zombies prosajones que consumen todo lo que vomitan ellos cuya creatividad es cero y dependiente hasta lo patológico de lo que viene de Londres o Nueva York.

    Señores, despertemos antes de que sea tarde. Queremos ser una provincia más de la cultura anglosajona emuladora de esta o queremos aportar al acerbo humano nuestra propia voz y pensamiento.

    Las instituciones centrales y autonómicas tienen la pelota en el tejado…

  • Anni B Sweet – Start Restart Undo: reedición con fundamento (author) ha dicho:

    [...] a la altura, sino en muchos casos, por encima de sus compadres masculinos, ha sido el bombazo de Russian Red. Entre todos esos nombres, Anni B Sweet no desentona. Aprovechando que este viernes 16 se encuentra [...]

  • En directo: Alondra Bentley (Pontevedra, 17.04.10) – la magia, al alcance de la mano (author) ha dicho:

    [...] la institución, nos acercamos a confirmar nuestros buenos augurios. Me gustaría dejarlo claro: no he visto en directo a ninguna de las chicas que están popularizando las guitarras acústicas. Pero dudo mucho que ninguna de [...]

Deja tu comentario!

Deja tu comentario ahí abajo o añade un trackback desde tu web. Puedes además suscribirte a estos comentarios vía RSS.

Puedes usar estas etiquetas:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

En este blog tenemos Gravatar activado para que salgas bonito en los comentarios. Si aún no tienes ninguno asociado, regístrate en Gravatar.