
La sexta temporada de House comienza con el No Surprises de Radiohead como banda sonora. Sí, sólo por eso se merece una buena crítica. Y mientras Thom Yorke y los suyos entonan aquello de “no alarms and no surprises. Silence…” vemos a nuestro héroe favorito gritando mientras es sometido a su cura de desintoxicación en una clínica para enfermos psiquiátricos.
Así, con un capítulo con doble minutaje, se presenta esa serie que parecía habernos llevado a lo que aspira cualquier buena relación. A la rutina. Hace ya años que los más críticos con la serie ponían como cabecera de los contras de ésta, que se repetía hasta la saciedad… y, no nos engañemos, hasta los fans irracionales empezábamos a quedarnos sin argumentos.
Pero entonces, David Chase y los suyos parece que se han dicho: “Bueno, ¿qué?, ponemos la quinta de nuevo“. Y es que si por algo se ha caracterizado esta serie en los años que lleva en pantalla es por recordarnos a un motor diésel. Manteniendo siempre un ritmo con pocos altibajos, como si esos cuatro capítulos magistrales por temporada fuesen suficiente para hacernos olvidar algún otro de confección más mediocre.
Evidentemente, la serie no huye de la vida del Princeton-Plainsboro, pero cuando menos en los tres capítulos que han sido puestos de largo, la trama ha ganado muchos enteros con respecto a la temporada anterior (probablemente la más floja, dicho sea de paso). Volverá a haber pacientes extraños, curiosos, pintorescos. Casos de esos que sólo se resuelven si uno acude al párrafo más remoto del manual de Medicina Interna más inverosímil. Pero parece que algo ha cambiado.
Sobre si esto va a ser una tendencia al alza (no nos engañemos,¿quién hubiese apostado por una subida en la bolsa de Greg…?) o van a ser esos capítulos magistrales que darán lugar a otros menores, pues que queréis que os diga, hijos míos, eso sólo lo podremos ver en nuestra página de descargas directa favorita…
P.D.- Y es que además de Radiohead, en el primer episodio suenan Elbow, Iron & Wine… no jodáis, nenes.
15 octubre, 2009at 3:47(#)
Información Bitacoras.com…
Valora en Bitacoras.com: La sexta temporada de House comienza con el No Surprises de Radiohead como banda sonora. Sí, sólo por eso se merece una buena crítica. Y mientras Thom Yorke y los suyos entonan aquello de “no alarms and no surprises. Silence……..
15 octubre, 2009at 9:54(#)
Pues vaya ironía, que suene el “No Surprises” y que resulte tan llamativo el giro de enfoque del personaje. Posiblemente de para 4-5 capítulos (como cuando en la…¿tercera? estuvo sin bastón unos capítulos).
Y estoy de acuerdo contigo, posiblemente la quinta haya sido su temporada más mediocre…aunque, aún en su mediocridad, le saca varias cabezas a muchas series…
15 octubre, 2009at 14:12(#)
Como bien dices, el principio con No surprises es sencillamente genial, con esos planos desde dentro de la “celda” y desde fuera. Y el homenaje constante a “Alguien voló sobre el nido del cuco”… en fin, qué más se puede pedir. Este capítulo consiguió hacer lo que no hacía la serie desde el casting de la 4º temporada: ¡tener ganas de que salga el próximo cápítulo!
15 octubre, 2009at 23:21(#)
pois tamén podo ir adiantando que o segundo (sobre todo) e o terceiro, manteñen unha gran calidade de guión, aínda que volven ao formato orixinal, ao entorno do Hospital, como por outra parte era previsible (e preciso).
Agardade a que Cuatro siga coa serie… ou utilizade a rede se non podedes esperar!!!
16 octubre, 2009at 8:16(#)
Completamente de acuerdo en lo estupendo del primer capítulo y completamente en desacuerdo en que sea una tendencia, porque segundo y tercero me han parecido más de lo mismo (lo siento, [SPOILER] pero la historia del dictador africano al que se le acerca todo cristo, no tiene protección y le cuenta sus malvados planes a cualquier mindundi no me la creo ni borracho). [FIN SPOILER]
Sigo viendo “House” un poco por inercia y un poco porque sigue siendo muy entretenida y estando muy bien hecha y porque se lo curran lo justo para, siempre que estoy a punto de dejarla, hacer algo que mantenga el interés. De hecho, es la única de las llamadas “procedimentales” que aún veo.
16 octubre, 2009at 14:11(#)
Me encanto que eligiesen a Elbow y su Grounds of divorce! xD
La verdad es que esta temporada parece prometer!! De todos modos comentando lo de House y el bastón,… Es posible q x fin(X FIN) lo abandone. La razon, creo haber oído, q es el ultimatum q ha dado Hugh Laurie(House en la ficción)a la productora ya q tantos años simulando cojera le han llevado a padecer ciertos dolores de cadera,… q de seguir podrian ir a peor . No creo q la productora de la serie este a favor de dejar escapar a un actor de su talla!
16 octubre, 2009at 16:35(#)
o da ameaza de Lawrie parece que foi un rumor, quizáis mesmo con finalidade de marketing, porque semella que el mesmo o desminteu.
Poliptoton, é certo que The tyrant (creo que así se titula o 3º) pega un baixón, pero o segundo episodio a min paréceme, cando menos, tamén bastante orixinal, gústame o da alquimia coa cociña…
17 octubre, 2009at 5:06(#)
A lo mejor soy muy raro en las cosas en las cosas en las que me fijo, pero a mi lo que me llamó la atención del segundo capítulo fue la calidad gráfica de las imágenes del videojuego. ¡Estaban curradísimas para el poco rato que iban a salir!
23 febrero, 2010at 19:15(#)
[...] Pero de la misma forma que yo celebro mucho un gran capítulo de una serie de nivel medio (pongamos House), uno que no sea magnífico de una serie de primer nivel (pongamos Los Soprano) me deja con un [...]
27 agosto, 2010at 10:27(#)
[...] dice, en una asignatura de la facultad de Medicina de Santiago de Compostela se ponen fragmentos de House para explicar las distintas implicaciones de la relación médico-paciente (¡yo siempre esperaba [...]
5 octubre, 2010at 12:01(#)
[...] lectura del detective y su ayudante Watson, cuando hemos visto mil y una versiones de él y de sus clones y cuando incluso hemos padecido la infumable, videoclipera y (como siempre) ultracool versión del [...]